نقطه عطف | Inflection Point

آقا تو بیا، ولی فقط با یک شرط!

2009-10-11T17:32:00.003+03:30

گرچه تلخ و شرمگین است؛
آقا تو بیا، ولی فقط با یک شرط!

از دوری تو غمین و نالان هستیم
وز کردۀ خود کمی! پشیمان هستیم

اصلیت ما را تو اگر می پرسی
از کوفه ولی مقیم تهران هستیم!

هر جمعه که شد بیا! که ما منتظریم
این هفته فقط نیا، عروسی داریم!

از جور زمانه ما شکایت داریم؛
اندازۀ کوه و صخره حاجت داریم!

ما مشکلمان گرانی و بیکاریست!
آقا به نبودنت که عادت داریم!

ما قیمت روز ارز را می دانیم
معیار بهای بورس در تهرانیم

فعلا دو سه روزیست هوا پس شده است
هر روز دعای عهد را می خوانیم!

صد موعظه کن ولی ز تسلیم نگو!
از خمس و زکات و ضرب و تقسیم نگو!

آقا تو بیا ولی فقط با یک شرط؛
از آنچه که ما دوست نداریم نگو!

***

این همه لاف زن و مدعی اهل ظهور
پس چرا یار نیامد که نثارش باشیم

سالها منتظر سیصد و اندی مرد است
آنقدر مرد نبودیم که یارش باشیم

اگر آمد خبر رفتن ما را بدهید
به گمانم که بنا نیست کنارش باشیم

جوادی آملی:همه شب ها «قدر» است

2009-09-10T14:59:00.001+04:30

آیت الله جوادی آملی:
همه شب ها «قدر» است

«كلّ ارض حرم الله » و «كلّ ليله، ليله قدر » ...
در واقع شب قدر اين خصوصيّت را دارد كه مي تواند شب هاي ديگر ما را هم شب قدر بكند ...
اگر برخي از كارها در اسلام ثواب هزار حج را دارد،
يعني يك انسان مؤمن مي تواند به جائي برسد كه
نه تنها ليله او خيأ من ألف شهر بشود،
بلكه ليله او خيأ من ألف عام، من ألف سنه بشود!
اين انسان ابدي
مي تواند يك شبه ره هزار ساله را طي كند.
خدايا! با ما حبيبانه رفتار كن، نه غفارانه ! ...

منبع

مجازات کسی که به نماز خود اهمیت ندهد

2009-08-29T15:13:00.001+04:30

حضرت فاطمه (سلام الله علیها) از پدر بزرگوارش سؤال پرسید،
مجازات مرد یا زنی که به نماز خود اهمیت ندهد و آن را سبک شمارد چیست؟
حضرت رسول (صلی الله علیه و آله) فرمودند:

پروردگار جهان او را به پانزده بلا گرفتار می سازد:
شش بلا از آنها در دنیاست،
سه بلا در هنگام مرگ،
سه بلا در قبر و
سه بلای دیگر در قیامت، هنگام خروج از قبر دامن گیر او می شود.

شش بلایی که در دنیا به او می رسد:
1) خداوند برکت را از عمر او برمی دارد.
2) برکت را از روزی او نیز می گیرد.
3) چهرة صالحان را از او می گیرد.
4) هر عملی که انجام دهد اجر ندارد.
5) عدم قبولی دعایش.
6) از دعای افراد نیک بهره ای نمی برد.

سه بلایی که در هنگام مرگ (جان دادن) پیش می آیند:
1) ذلیل و خوار می میرد.
2)گرسنه می میرد.
3) تشنه می میرد و هر چه آب به او بنوشانند، تشنگی او برطرف نمی شود.

سه بلایی که در قبر، بدان دچار می شود:
1) خداوند متعال فرشته ای را برای عذاب او در قبر می گمارد.
2) گرفتار فشار قبر می شود.
3) قبر او تاریک است.

و اما بلاهایی که در هنگام خروج از قبر (آخرت) بدانها گرفتار می شود:
1) خداوند متعال فرشته ای را مأمور می کند تا در برابر همگان، او را با صورت روی زمین بکشاند.
2) حسابرسی او بسیار شدید و سخت خواهد بود.
3) نظر رحمت خداوند شامل او نمی شود و او را پاک نمی سازد و برای او عذابی دردناک خواهد بود.

(بحارالانوار، ج 80، ص 21)

***

امام صادق (علیه السلام):
وقتی نماز در وقت خود اقامه نگردد و بی دقت خوانده شود
با صورتی سیاه و تاریك به سوی انسان باز می‏گردد.
می‏گوید:
مرا ضایع كردی خدا تو را ضایع كند.
و اگر در وقت خود اقامه شود برای انسان دعا می‏كند
و می‏گوید:
همان گونه كه مرا حفظ و احترام نمودی خداوند تو را حفظ كند.
(بحارالانوار، ج 80، ص 9)

***

امام علی (‌علیه‌السلام):
سارق ‌ترین و دزدترین افراد، آنان هستند که
از نمازشان بکاهند و بدزدند

***

پیامبر اکرم (صلی ‌الله‌علیه‌ و ‌آله ‌و ‌سلم):
همینکه انسان در نماز به غیر خدا توجه می‌کند
خداوند به او می‌فرماید:
به که توجه می‌کنی؟
آیا پروردگاری غیر از من سراغ داری؟
آیا مراقبی جز من در کار است؟
آیا به بخشنده‌ای غیر از من دل بسته‌ای؟
بخشنده‌ ترین کس منم ...
اگر توجه به من داشته باشی،
من و فرشتگانم به تو توجه داریم ...

***

سوره زمر آیه 36:
أَلَيسَ اللَّهُ بِكَافٍ عَبْدَهُ
آيا خداوند براي بنده ‌اش کافي نيست؟!

***

نمازی كه آورنده آن به آن بی مهری و بی توجهی دارد،
چگونه مشمول قبول خداوند قرار گیرد؟!

حورالعين فقط پاداش اهل تقواست

2009-08-29T15:09:00.000+04:30

خلاصه:

در كتب لغت عربي حور جمع حور به فتح واو به كسي گفته مي شود كه از شدت سفيدي اطراف چشم سياهي ميان چشم خود را به شكلي بسيار زيبا نشان مي دهد.
يكي از مهم ترين نعمت هاي بهشتي در رستاخيز انسان، زنان و مرداني است كه از آن ها به حورالعين تعبير مي شود.

درباره زنان حوري مي توان گفت كه ايشان زناني غير از همسران دنيايي افراد بهشتي هستند
و آيات 64تا 47سوره الرحمن تصويري كه از آنان ارائه مي دهد به گونه اي است كه آنان را نعمتي ديگر براي مردان بهشتي برمي شمارد.
این زنان بهشتي كه هرگز عادت ماهانه نمي شوند زناني هستند كه به متقين داده مي شوند. (دخان آيه 15 تا 45 و طور آيه 71 تا 02)

حوريان بهشتي داراي اخلاق و سيرتي نيكو هستند (الرحمن آيات07و 27)
و صورت زيبا و اخلاق نيك ايشان به گونه اي است كه جن و انس از هم نشيني ايشان خسته نمي شوند

حوري هاي بهشتي داراي دوشيزگي هميشگي هستند و اين دوشيزگي هرگز زايل نمي شود. (الرحمن آيه65 و نيز27و 47و واقعه آيات43 تا 63)
زنان حوري بهشتي، زنان پاك دامن و عفيف و با حيا هستند، از اين رو همواره در خيام هاي خويش پنهان و مستور هستند و ديگران آنان را نمي بينند. (الرحمن آيه65و 27و 47)

چنان كه گفته شد تمام زيبايي حوريان درچشمان افسون گر آنان است
لذا خداوند ايشان را به زيبايي چشمانشان ستوده و نامگذاري كرده است. (صافات آيه84 و 94 و آيات ديگر)

ايشان از نظر سني همسن و سال شوهران خويش هستند (واقعه آيه43و 73)

براي برخي از مؤمنان از نظر تعداد و نيز كيفيت، تفاوت هائي وجود دارد كه مي توان از تفاوت اصحاب يمين و سابقون، آن را به دست آورد؛
زيرا مقام و نعمت هاي ابرار و سابقون بيش تر و بهتر از كساني است كه در مقام اصحاب يمين هستند.

در همه اين آيات سخن از اين است كه اين نعمت ها از آن كساني است كه به عنوان متقين شناخته مي شوند.
متقين كه به معناي پرهيزگاران اسم فاعل است به معناي آن مي باشد كه شخص بايد به مرتبه و مقامي از پرهيزگاري رسيده باشد كه بتوان او را به اين اسم ناميد.
بنابراين اگر شخص، گاهي اهل پرهيز است و به تعبير ديگر پرهيزگاري نام و صفت وي نشده است نبايد اميد بهره مندي از اين نعمت ها را داشته باشد.

در مرحله ديگر، متقي كسي است كه افزون بر دوري و پرهيزگاري، در مقام احسان و عدالت نه تنها اهل مسارعه و سرعت است: سارعوا الي مغفره من ربكم؛
بلكه اهل مسابقه هم است و در ميدان عمل از همه پيشي مي گيرد و به مقام سابقون دست مي يابد.

***

متن کامل:

در مقالأ حاضر نويسنده با ارائه تعريفي جامع از حورالعين، به ويژگيها و اوصاف آنها از طريق آيات قرآن كريم مي پردازد و راه رسيدن به آنها را بيان مي كند كه با هم آن را از نظر مي گذرانيم.
انسان، در جستجوي آرامش
انسان آرزوهاي بلندي دارد. هر مرد و زني مي كوشد تا آرامش خويش را در كنار جنس مخالف كه از آن به همسر ياد مي شود جست وجو كند. از نظر قرآن آرامشي خاص را مي توان در كنار همسر جست. از اين رو فلسفه و علت اصلي آفرينش زوج را دست يابي هر يك به آرامش دانسته است. آياتي چند اين مفهوم را بيان كرده و به تحليل و تبيين مسئله پرداخته است كه از آن جمله مي توان به آيه 12 سوره روم اشاره كرد.
از نظر روان شناسي نيز اثبات شده كه انسان پس از انگيزه تأمين امنيت غذايي و جاني به سوي ابزارهايي جهت پاسخ گويي به نيازهاي عاطفي و احساسي خويش روي مي آورد.
به هر حال گرايش انسان به زوج و همسر براي تأمين نيازهاي روحي و عاطفي خويش و پاسخ گويي به مهم ترين ركن زندگي يعني آرامش است.
بر اين اساس نخستين دغدغه و پرسش وي آن است كه جهان آخرت چه وضعيتي دارد و از چه موقعيتي برخوردار خواهد شد؟ آيا غذا و آسايش وي تأمين مي شود؟ و آيا به نيازهاي عاطفي و آرامشي او پاسخي در خور داده خواهد شد؟
از آن جايي كه قرآن به نيازهاي فطري و غريزي انسان به طور كامل توجه داشته و پاسخ مي دهد، آيات بسياري را به اين امر اختصاص داده است، بطوري كه بخشي از آيات مربوط به رستاخيز و بهشت به مسئله آسايش و برخي ديگر به آرامش انسان توجه داشته و به كيفيت و چگونگي غذاها و خانه ها و پوشاك ها و نيز مردان و زناني كه از آن ها بهره هاي جنسي و عاطفي مي برند پرداخته است.
سيه چشمان بهشتي
يكي از مهم ترين نعمت هاي بهشتي در رستاخيز انسان، زنان و مرداني است كه از آن ها به حورالعين تعبير مي شود. از آن جايي كه پرسش اصلي از سوي مردان انجام مي شود و زنان در هاله اي از حيا و عفت به مسئله مي نگرند، پاسخ، ظاهراً به مردان داده مي شود و اين گونه گمان مي شود كه مراد از حورالعين و سيه چشمان، تنها زنان بهشتي است. در حالي كه به نظر مي رسد حورالعين يعني سيه چشم اشاره به وصف غالب مردان و زناني دارد كه در اختيار مؤمنان و بهشتي ها قرار مي گيرند. عده اي، از مردان جوان بهشتي به غلمان ياد مي كنند كه در ادبيات عربي به معناي، جوانان رشيد و رعنا است. چنان كه مراد از كواعب اتراب، دختراني هستند كه در سن ميان چهارده تا هيجده سالگي قرار دارند.
در كتب لغت عربي حور جمع حور به فتح واو به كسي گفته مي شود كه از شدت سفيدي اطراف چشم سياهي ميان چشم خود را به شكلي بسيار زيبا نشان مي دهد. (ترتيب العين ج1 ص144)
برخي ديگر حور را به معناي پديدار شدن اندكي از سفيدي چشم از ميان سياهي دانسته اند. (مفردات راغب اصفهاني ص262)
شيخ طبرسي مفسر گرانقدر شيعي در كتاب مجمع البيان بر اين باور است كه حورالعين زناني سفيد چهره اند (مجمع البيان ج9 و 01 ص401) از نظر وي اين لفظ اختصاص به زنان بهشتي دارد و شامل مردان بهشتي نمي شود. وي در ادامه تأكيد مي كند كه اصولا عين در زبان عربي داراي معاني چندي مي باشد كه يكي از آن ها زناني هستند كه فراخ چشم مي باشند.
بر اين اساس حورالعين يعني زناني كه داراي چشماني درشت و گشاده همانند آهوي مستان مي باشند. و آدمي را به سوي خويش مي كشانند. اين چشمان درشت و گشاده دورش را حلقه اي بسيار روشن از سفيدي فراگرفته است و جاذبه بسياري دارد و آدمي را محو خويش مي سازد. از اين رو شخص، پيش از ديدن بخش هاي ديگر بدن وي، محو چشم هايش مي شود. لذا اين زنان بهشتي و زيبا را به چشم ايشان نام گذاري كرده اند كه بر همه بخش هاي ديگرشان غلبه و چيرگي دارد.
اوصاف حورالعين در قرآن
خداوند در آيات 07 و 37 سوره الرحمن حوريان را نيك سيرت و زيبا صورت مي نامد كه از نعمت هاي خاص بهشتي ها بشمار مي روند.
اين زنان بهشتي كه هرگز عادت ماهانه نمي شوند زناني هستند كه به متقين داده مي شوند. (دخان آيه 15 تا 45 و طور آيه 71 تا 02)
برخي از آيات در توصيف زيبايي هاي حورالعين مي فرمايد كه آنان در سفيدي و درخشندگي هم چون تخم شترمرغ زير پر مي باشند. (صافات آيات 84 و 94 و نيز مجمع البيان ج 7 و 8 ص 296)
آنان در صفا و طراوت و شادابي همانند مرواريد نهفته در صدف هستند (واقعه آيات 22 و 32) و در جذابيت و زيبايي چون ياقوت و مرجان مي باشند. (الرحمن آيه 65 و 85)
اين ساكنان بهشتي و همسران متقين از مرد و زن، اختصاصي به انسان ها نداشته و بلكه جنيان مؤمن و متقي نيز از آنان بهره مند مي شوند. (الرحمان آيات 65 و 75 و نيز 27 و 47) بنابراين از نظر ساختار به گونه اي هستند كه هر دو نوع انس و جن مي توانند از آن ها بهره برند.
اين استعداد و توانايي در حوريان خود بيانگر آن است كه ساختار وجودي آنان به گونه اي است كه مي توانند به شكل مرد و يا زن و يا مطابق گرايش و سليقه انسان و يا جن تغيير ماهيت و شكل دهند. اين گونه است كه زنان بهشتي داراي قابليت هاي تغييرپذيري هستند به گونه اي كه همگان از مرد و زن و يا انسان و جنيان را راضي و خشنود مي سازند.
در حقيقت تنوع و تغيير آنان همانند ميوه هاي بهشتي است كه قابليت هاي چندگانه با مزه هاي گوناگون را دارا مي باشند و هر كسي هر ميوه اي را مي تواند اراده كرده و طعم و مزه آن را به دلخواه تغيير دهد. چنين امكاني نيز نسبت به حورالعين ها وجود دارد. از اين رو خداوند در آفرينش آنان بيان مي دارد كه مي توان جلوه قدرت و عظمت خداوندي را در حورالعين ها يافت. (واقعه آيات 43 تا 63)
براين اساس سخن گفتن از زنان بهشتي شايد بيهوده باشد و به جاي آن مي بايست همانند قرآن از واژه حورالعين استفاده كرد تا بي شكلي آنان را بيان داشت. به اين معنا كه آنان ماهيتي بي شكل دارند و مردان و زنان و نيز جن و انس مي توانند آنها را به اراده و خواست خويش تغيير دهند.
درباره زنان حوري مي توان گفت كه ايشان زناني غير از همسران دنيايي افراد بهشتي هستند و آيات 64تا 47سوره الرحمن تصويري كه از آنان ارائه مي دهد به گونه اي است كه آنان را نعمتي ديگر براي مردان بهشتي برمي شمارد.
ويژگي هاي حوريان بهشتي
حوريان بهشتي داراي اخلاق و سيرتي نيكو هستند (الرحمن آيات07و 27) و صورت زيبا و اخلاق نيك ايشان به گونه اي است كه جن و انس از هم نشيني ايشان خسته نمي شوند (همان)
همه حوريان بهشتي داراي بدن هاي سفيد و دلربايي هستند (صافات آيات 84و 94 و نيز دخان آيه45و طور آيه04 و واقعه آيه22) با اين همه حوري هاي بهشتي داراي دوشيزگي هميشگي هستند و اين دوشيزگي هرگز زايل نمي شود. (الرحمن آيه65 و نيز27و 47و واقعه آيات43 تا 63)
زنان حوري بهشتي، زنان پاك دامن و عفيف و با حيا هستند، از اين رو همواره در خيام هاي خويش پنهان و مستور هستند و ديگران آنان را نمي بينند. (الرحمن آيه65و 27و 47)
اين زنان، نورس و نارپستان هستند و شماري از ايشان همسر يك مرد بهشتي مي شوند. از اين رو در آيه11 «كواعب اترابا» از دختران نورسيده همسن و سال سخن گفته شده است. (نبا آيه33)
چنان كه گفته شد تمام زيبايي حوريان درچشمان افسون گر آنان است لذا خداوند ايشان را به زيبايي چشمانشان ستوده و نامگذاري كرده است. (صافات آيه84 و 94 و آيات ديگر)
خماري در چشمان ايشان به گونه اي است كه مردان را به سوي خويش مي كشاند و چون آهن ربا مجذوب خود مي سازد و اين در حالي است كه از نگاه بيگانگان مصون هستند و تنها براي شوهران خويش عشوه و دلربايي مي كنند. (الرحمن آيه65) شيفته شوهران بودن و تنها دلبسته به آنان بودن از خصوصيات برجسته حوريان است كه خداوند در آيه65 سوره الرحمن و نيز 43 تا 73 سوره واقعه بدان اشاره مي كند.
طنازي و عشوه گري كار ايشان است و دمي از اين هنر دست برنمي دارند و چنان دلبري و دلربايي مي كنند كه شوهرانشان را دور خويش چون پروانه نگه مي دارند و آرامش خاصي به آنان مي بخشند. (واقعه آيه43و 73)
با همه عشوه گري و طنازي و جذابيت هاي جنسي، زناني عفيف و چشم پاك هستند و هرگز به بيگانه توجه نكرده و بدان نگاه نمي كنند. (الرحمن آيه 65و 27 و 47 و نيز واقعه آيه 22و 32)
در كام دهي به همسرانشان يگانه دهر و يكتاي عشق بازي هستند و در اين ميان گوي سبقت را از همه رقيبان عالم ربوده اند، از اين رو همسران خود را به خيام خويش مي كشند و كام دهي به همسران را دمي فرو نمي گذارند و همواره در جذب و جلب آنان تلاش مي كنند. (الرحمن آيه27)
ايشان از نظر سني همسن و سال شوهران خويش هستند (واقعه آيه43و 73) بر اين اساس مي توان گفت كه همه بهشتي ها در سن جواني به سر مي برند و رنگ پيري و كهولت را نخواهند ديد.
البته برخي با توجه به آيات 43 تا 73 سوره واقعه بر اين باورند كه همه حوريان بهشتي همانند و همسان هم هستند و تفاوتي ميان ايشان نيست و هيچ يك بر ديگري برتري ندارند ولي به نظر مي رسد كه نوعي تفاوت ميان ايشان وجود دارد؛ زيرا هر كسي براساس مرتبه و درجه بهشتي، از زنان بهشتي بهره مند مي شود و تفاوت درجات بي گمان نوعي تفاوت را پديد خواهد آورد. به نظر مي رسد كه همه در اصل كلي بيان شده يكسان هستند و اين امور ويژگي هاي عمومي ايشان است ولي براي برخي از مؤمنان از نظر تعداد و نيز كيفيت، تفاوت هائي وجود دارد كه مي توان از تفاوت اصحاب يمين و سابقون، آن را به دست آورد؛ زيرا مقام و نعمت هاي ابرار و سابقون بيش تر و بهتر از كساني است كه در مقام اصحاب يمين هستند.
اين ها نمونه هائي از اوصاف حورالعين است كه بيان شد. در روايات تفسيري ويژگي هاي ديگري نيز براي آن ها بيان شده است كه علاقمندان مي توانند به كتبي چون مجمع البيان، الميزان، نورالثقلين و تفسير صافي مراجعه كنند.
راه بهره مندي از زنان بهشتي
كساني كه تا به اين جاي مقاله با ما همراه بودند، دريافتند كه خداوند نعمت بزرگي را براي مردان و زنان بهشتي فراهم كرده و با تأكيد بر اين نعمت ها مردم را به سوي آن ترغيب نموده است به طوري كه برخي در آرزوي رسيدن به نعمت هاي بهشتي و رهايي از زندان دنيا لحظه شماري مي كنند.
هر كسي دوست دارد كه به آسايش و آرامش ابدي دست يابد و همه رنج ها و گرفتاري ها و اندوه ها از وي زدوده شود. توصيفات قرآني از بهشت و نعمت هاي متعدد و متنوع آن همه را به وجد مي آورد و دل ها را به سوي خويش به پرواز در مي آورد.
بسياري از آيات قرآني مربوط به معاد پيش از آن كه از دوزخ و وصف آن سخن بگويد به توصيف بهشت و نعمت هاي آن پرداخته است و شگفت اين كه يكي از مستحبات در ختم اموات آن است كه سوره الرحمن قرائت شود كه در بردارنده وصف بهشت و بهشتيان و بهره مندي آنان است. تا به خانواده متوفي و ديگر كساني كه در اين مجالس گرد هم مي آيند يادآوري شود كه مرگ آخر راه نيست و شخص اگر مطيع خداوند و اهل تقوا باشد از اين نعمت هاي بي شمار بهره مند مي شود.
و نيز براي آنان انتقال به جهاني را ياد كند كه سرشار از آسايش و آرامش ابدي است تا همه حاضران در انديشه به دست آوري آن تلاش كنند. از اين رو در مجالس مرگ و سوگواري سخن از بهشت و شادي ها و بهره مندي هاي متنوع و متعدد آن است كه نوعي بشارت به شنوندگان و خوانندگان اين آيات در مجالس سوگواري و مرگ است.
اكنون اين پرسش مطرح مي شود كه براي به دست آوردن اين نعمت ها چه بايد كرد؟
قرآن از آن جايي كه كتاب هدايت است، همواره در بيان هر وصفي از بهشت و توصيفي از نعمت مي كوشد تا مردم را به حقيقتي آشنا كند و آنان را به خود هوشيار و از غفلت رهايي بخشد. و لذا در همه اين آيات تنها به توصيف ويژگي هاي زنان و يا مردان سيه چشم بهشتي بسنده نمي كند بلكه به بيان راهكار دست يابي به اين نعمت ها نيز اشاره مي كند.
نعمتهاي ويژه براي افراد ويژه
در همه اين آيات سخن از اين است كه اين نعمت ها از آن كساني است كه به عنوان متقين شناخته مي شوند. متقين كه به معناي پرهيزگاران اسم فاعل است به معناي آن مي باشد كه شخص بايد به مرتبه و مقامي از پرهيزگاري رسيده باشد كه بتوان او را به اين اسم ناميد. بنابراين اگر شخص، گاهي اهل پرهيز است و به تعبير ديگر پرهيزگاري نام و صفت وي نشده است نبايد اميد بهره مندي از اين نعمت ها را داشته باشد.
در آيات بيان مي شود كه اصل نخست دستيابي به هر يك از نعمت ها رسيدن به مقام و مرتبه متقين است ولي اين، همه سخن نيست بلكه از آن جايي كه تقوا خود داراي درجات و مراتبي است، بهره مندي از هر يك از نعمت هاي خاص نيازمند رسيدن به مرتبه خاص آن مي باشد. از اين رو سخن از ابرار و يا اصحاب يمين و يا سابقون است. هر يك از اين نام ها مرتبه بلندي است كه بيانگر مرتبه برتر از مقام نخستين مي باشد. براي «سابقون» و «ابرار» نعمت هاي برتر و بهتري است كه در آيات از آن به طور خاص يادشده است.
بنابراين اگر كسي بخواهد به اين نعمت ها و بخصوص حورالعين دست يابد مي بايست راه متقين را بپيمايد، راهي كه به صورت دوري از كردارهاي زشت و نابهنجار و پلشتي هاي فطري و عقلي و عقلايي نمود و بروز مي يابد.
در مرحله ديگر، متقي كسي است كه افزون بر دوري و پرهيزگاري، در مقام احسان و عدالت نه تنها اهل مسارعه و سرعت است: سارعوا الي مغفره من ربكم؛ بلكه اهل مسابقه هم است و در ميدان عمل از همه پيشي مي گيرد و به مقام سابقون دست مي يابد.
بنابراين نبايد اميد به اين نعمت ها و بهره مندي از آن ها داشت بي آن كه عملي را انجام داد. خداوند در آيات بسياري سخن از اين دارد كه آخرت مكاني براي مكافات و مجازات است و به هر كسي براساس عمل خويش به شكل «جزاء وفاقا» (پاداش برابر) داده مي شود و اگر شخص در كار خير و احسان باشد به شكل فضل و عنايت از نعمت هاي دوچنداني سود مي برد. براين اساس براي اين كه به هر يك از اين نعمت ها و مراتب و درجات بهشتي برسيم و از حوريان و زنان و مردان سيه چشم بهشتي بهره مند گرديم مي بايست به همه آموزه هاي وحياني قرآن عمل كنيم و از اطاعت سنت و سيره پيامبر(ص) سرباز نزنيم.
باشد با پيروي از راه اهل تقوا و پيروي از آموزه هاي وحياني قرآن و سنت و سيره پيامبر و امامان معصوم(ع) از همه اين نعمت هاي بهشتي بهره مند گرديم. آمين يا رب العالمين.

خليل منصوري
کیهان، ص معارف، 87-07-09

منبع

امام:توبه به این راحتی نیست که ...

2009-08-29T14:56:00.001+04:30

امام خمینی (ره):
توبه يك امري نيست كه انسان با لفظ «اتوب الي الله» كارش درست بشود !
ندامت است.
اين ندامت به اين زودي ها نمي آيد
براي يك اشخاصي كه پنجاه سال غيبت كرده؛
پنجاه [سال] فحش داده، ريشش را سفيد كرده در فحش و غيبت ! او نمي تواند.
او تا آخر عمر مبتلاست ...

در يك روايتي مثل اينكه هست كه حضرت مي فرمايد:
پاشو از اين مجلس (غیبت).
مي گويد:
نمي شود.
گفت:
اگر به پدرت فحش مي داد تو پا نمي شدي كه جلویش بگيري؟
پا مي شدي ديگر !
...
گوش دهنده به غيبت هم جزو غيبت كنندگان محسوب مي شود ...

نجف اشرف- در مسجد شيخ مرتضي انصاري
صحيفه امام - جلد 2 - صفحات 22 و 23

منبع

فحش دهنده ظالم محشور میشود

2009-08-29T14:52:00.001+04:30

دشنام به معناي اين است كه
ديگري را با گفتارها و سخنان ناسزا و ناروا و زشت مورد خطاب قرار دهند و مخاطب تحت تأثير آن، واكنش انفعالي نشان دهد.
دشنام در اصطلاح و كاربردهاي عمومي شامل عيب جويي و گفتن عيب ديگران نيز مي شود.
...
هرگونه گفتار و سخن و يا رفتاري كه موجب تحقير کسی شود، عاملي مهم در ايجاد فروپاشي شخصيتي است.
...
از نظر قرآن هرگونه ناسزاگويي و بيان نام هاي زشت و القاب ناروا و زننده از سوي گوينده آن،
خروج از مرز اعتدال كلامي است
و شخص را در گروه ظالمان و ستمگران قرار مي دهد.
(حجرات آيه 11)
...
تصويري كه قرآن ارايه مي دهد اين است كه
شخص دشنام گو در قيامت داراي بيني اي چون خرطوم فيل مي شود
كه روي زمين به خواري و خست كشيده و بيني اش به خاك ماليده مي شود.
(قلم آيه 13و16)
...
در تحليل قرآني،
دشنام گويي و فحش و ناسزا، نوعي اتراف (رفاه زدگي) است
و كساني كه تجري مي كنند و به خود جرأت جسارت و دشنام را مي دهند
انسان هاي مترف شمرده مي شوند
(مؤمنون آيه 64 تا 76)
...
از عواملی كه مي توان براي ناسزاگويي ها جست، جهل و ناداني، کفر و نفاق است
(انعام آيه 108)
...
قرآن بيان مي كند كه
برخي از دشنام ها ريشه درجهالت شخص گوينده دارد.
براي پرهيز و دور ماندن از دشنام بهتر آن است كه
نسبت به افرادي از اين دست به گونه اي رفتار شود كه
زمينه اي براي عيب جويي و دشنام گويي نيابند.
يكي از راه ها آن است كه رفتارها و گفتارهاي آنها را به نقد نگذاريد
و به اصطلاح معروف با آن دهن به دهن نشويد.
...
قرآن نمونه اي از اين افراد را كافران و بت پرستان معرفي مي كند كه
بر اين باور بودند كه بتان از جايگاه برتر و بالايي برخوردارند.
ايشان در برابر نقد، واكنش هاي تندي از خود نشان مي دادند.
هرگاه مومنان به عيب جويي بتان مي پرداختند و اشكالات و ناتواني هاي را گوشزد مي كردند آنان از روي جهل به خدا دشنام و ناسزا مي دادند.
از اين رو خداوند مي گويد به عيب جويي بتان نپردازيد تا آنان از روي جهل به حريم قدس الهي تجاوز نكنند و دشنام ندهند.
(انعام آيه 108)
...
اگر دشنام دهنده اين دشنام ها و ناسزاگويي ها را برپايه بينش و نگرش خاصي بيان كند
و در حقيقت نه به عنوان عادت و يا تفريح و سرگرمي بلكه به سبب بينش و نگرش خاصي كه دارد اقدام به دشنام نمايد،
در رديف پست تري قرار مي گيرد
...
و اگر اين گونه رفتار و گفتار برخاسته از بينش عنادي با اسلام و دين و پيامبران و امامان معصوم باشد كفر دانسته مي شود
و شخص به عنوان كافر مي بايست مجازات شود؛
زيرا اين گونه رفتار و دشنام ها تنها به هدف تهديد شخص و شخصيت نيست بلكه براي طعن در دين است.
(نساء آيه 46)
...
منبع

شخص فاسق و تبه‏كار غيبت ندارد

2009-08-29T14:51:00.000+04:30

سوره نساء آیه 148:
خداوند دوست ندارد كسى با سخنان خود، بدى هاى ديگران را اظهار كند،
مگر آن كس كه مورد ستم واقع شده باشد.
خداوند شنوا و دانا است.

***

امام صادق (ع):
هنگامی که فاسق تظاهر به فسق کند نه احترامی دارد و نه غیبتی.

امام رضا (ع):
کسی که چادر حیا را از سر بر‌گیرد غیبت ندارد.

امام علی (ع):
شخص فاسق و تبه‏كار غيبت ندارد.

الفتنه اشد من القتل

2009-08-29T13:43:00.000+04:30

پیامبر اکرم (ص):
سيأتي على النّاس زمان يخيّر فيه الرّجل بين العجز و الفجور، فمن أدرك ذلك الزّمان فليختر العجز على الفجور.

برای مردم روزگاری خواهد رسید که
در آن، انسان بین بی عرضگی و گناه مخیر می‌شود،
و هر که در این روزگار قرار بگیرد،
باید بیعرضگی را بر گناه و فساد ترجیح دهد.

نهج‌الفصاحه، ۱۷۵۲

***

امام علی (ع):
كُنْ فِى الْفِتْنَةِ كَابْنِ اللَّبُونِ لَا ظَهْرٌ فَيُرْكَبَ وَ لَا ضَرْعٌ فَيُحْلَبَ.

در فتنه‌ها همچون شتر دوساله باش،
نه پشتی دارد که از او سواری بگیرند،
و نه پستانی که او را بدوشند.

نهج‌البلاغه، حکمت ۱

***

قرآن:
الفتنه اشد من القتل

سوره بقره آيه 191

خداوند در این تحلیل‌ها نمی‌گنجد

2009-08-29T13:39:00.002+04:30

فیلسوفان برای این‌که نظام علی ‌ـ معلولی و قوانین‌اش را بر همه ‌جا
حتی تحلیل نحوه عملکرد خداوند هم حاکم کنند، تحلیل هایی میسازند!
در صورتی‌که خداوند در این تحلیل‌ها نمی‌گنجد
و فاعل مایشاء است.
یعنی گاهی کارهایی می‌کند که اصلا به عقل آدم نمی‌رسد ...

امام باقر(ع) میفرمایند:
«كلما ميزتموه بأوهامكم في أدق معانيه مخلوق مصنوع مثلكم مردود إليكم و لعل النمل الصغار تتوهم أن لله تعالى زبانيتين فإن ذلك كمالها و يتوهم أن عدمها نقصان لمن لا يتصف بهما و هذا حال العقلاء فيما يصفون الله تعالى به‏.»

آن‌چه که در دقیق‌ترین‌معانی خود در اوهامتان متمایز می‌سازید،
مخلوق و ساخته‌ای مثل خود شماست که به درد خود شما می‌خورد.
مورچه کوچک هم توهم می‌کند که خداوند دو شاخک دارد !
چون فکر می‌کند که این موضوع کمالی‌است برای او و نداشتن آن نقصانی برای خداست.
و این حال عقلاست در آنچه که خداوند را به آن وصف می‌کنند!

(بحار الأنوار، ج‏66، ص 293)

نکته:
برای اطلاع کامل از موضوعی باید بر آن اشراف داشت، در حالی که این خداست که بر ما مشرف است ...

امام خمینی:اهل معنا و معنويت را انكار نكن!

2009-07-29T15:03:00.000+04:30

امام خمینی (ره) خطاب به فرزندشان سید احمد خمینی (ره):

سعي كن اگر اهلش نيستي و نشدي،
انكار مقامات عارفين و صالحين را نكني و معاندت با آنان را از وظايف ديني نشمري،
بسياري از آنچه آنان گفته اند در قرآن كريم به طور رمز و سربسته،
و در ادعيه و مناجات اهل عصمت بازتر، آمده است
و چون ما جاهلان از آنها محروميم با آن به معارضه برخاستيم.

گويند صدرالمتألهين ديد در جوار حضرت معصومه «سلام الله عليها» شخصي او را لعن مي كند،
پرسيد:
چرا صدر را لعن مي كني؟
جواب داد:
او قائل به وحدت واجب الوجود است،
گفت:
پس او را لعن كن!

اين امر اگر قصه هم باشد حكايت از يك واقعيت دارد؛
واقعيت دردناكي كه من خود قصه هايي را ديده يا شنيده ام كه در زمان ما بوده است.
من نمي خواهم تطهير مدعيان را بكنم كه
«اي بسا خرقه كه مستوجب آتش باشد»
مي خواهم اهل معني و معنويت را انكار نكني؛
همان معنويتي كه كتاب و سنت نيز از آن ياد كرده اند و مخالفان آن يا آنها را ناديده گرفته و
يا به توجيه عاميانه پرداخته اند.

صحيفه امام - جلد18- صفحه453

اگر مجرم شفيع و واسطه داشت، در مورد او قانون چه میکند؟!

2009-06-29T15:07:00.000+04:30

شهید مطهری:
در سال فتح مكه،
زنی مرتكب جرمی شده بود كه بايد مجازات ميشد اتفاقا اين زن كه دزدی كرده بود،
وابسته به يكی از خانواده‏های بزرگ و جزو اشراف طراز اول قريش بود
وقتی بنا شد حد درباره‏اش اجرا شود و دستش را قطع كنند ، غريو از خاندان زن برخاست كه‏:
ای وای اين ننگ را چگونه تحمل كنيم
دسته جمعی به سراغ پيامبر رفتند و از او درخواست كردند كه از مجازات زن صرفنظر كند
فرمود:
هرگز صرفنظر نميكنم
هر چه كه واسطه و شفيع تراشيدند پيامبر ترتيب اثر نداد
در عوض‏ مردم را جمع كرد و به آنها گفت:
ميدانيد چرا امتهای گذشته هلاك شدند؟
دليلش اين بود كه در اين گونه مسائل تبعيض روا داشتند
اگر مجرميكه‏ دستگير شده بود وابسته بيك خانواده بزرگ نبود و شفيع و واسطه نداشت او را زود مجازات ميكردند
ولی اگر مجرم شفيع و واسطه داشت، در مورد او قانون كار نميكرد
خدا به همين سبب چنين اقوامی را هلاك می‏كند
من هرگز حاضر نيستم در حق هيچ كس تبعيضی قائل شوم.

شهید مطهری - كتاب انقلاب اسلامی - ص 153و 154

علم، تنها يک نقطه است که نادان ها آن را زياد کرده اند

2009-03-13T19:53:00.000+03:30

مقدمه:
نظریه وحدت علوم (Einheits wissenschaft)
نظریه ای است که نه تنها در بین فیلسوفان مسلمان مطرح بوده،
در حال حاضر در بین غربیها هم با پیشرفت علوم خواستگاهی پیدا کرده است؛

سخنرانی مرحوم دکتر سید احمد فردید (فیلسوف) در رد نظرات امثال دکتر سروش در اوایل انقلاب:
اینها می‌گویند علم به طور كلی یكی است و در آخرین تحلیل موضوع و مسائل و مبادیش هم یكی است.
یك علم واحد «موضوع» واحد دارد و مسائلش هم همان پرسش‌هایی است كه نسبت به این موضوع می‌شود،
این عبارت از علم طبیعت است كه در این علم طبیعت شما همواره كشف می‌كنید،
قوانینی وضع می‌كنید و با وضع این قوانین طبق این قوانین عمل می‌كنید، پس خود این علم طبیعت هم دو جهت دارد نظری و عملی،
عمل عبارت است از تغییر دادن مطابق با خواستی كه دارید شیئی را تغییر می‌دهید
مثلا می‌شود علم شیمی، یك وقت می‌خواهید بمب درست كنید، یك دفعه می‌آید یك دوای طبی می‌سازید،‌
نبات را هم تغییر می‌دهید به صورت‌های مختلف از جمله زراعت، حیوان را هم تغییر می‌دهید، تربیت حیوانات اهلی می‌كنید،
انسان را هم تغییر می‌دهید جسماّ و روحاّ تغییر می‌دهید،‌
تغییرش می‌دهید بطور خواست خودتان و ایدئولوژی‌ای كه دارید،
بدنش را اگر مریض باشد بهبود بهش می‌بخشید، پس با این علم در انسان تأثیر و تصرف می‌كنید
بنابراین كار علم عبارت است از تأثیر و تصرف،
این را می‌گویند Scince Operative ...
اگر اختلافی هست در روش است، ذاتی نیست، عرضی است ...
حالا در علوم طبیعت،‌ریاضیات با علوم طبیعت یكی می‌شود،
شما نمی‌توانید بگویید یك علم طبیعت است كه ریاضیات درش نیست،
بدون ریاضیات اصلاً علم طبیعت در غرب، در دورهٔ جدید محال است، بدون ریاضیات ممتنع است ...
در «فلسفه» هم بطور كلی «منطق» بیشتر اصالت دارد ...
...
الآن دارند برنامه می‌نویسند، این برنامه كه تدوین شد، تقسیم علوم، كی دارد «علوم انسانی» را تقسیم می‌كند؟
همان‌هایی كه نمی‌دانند «وحدت علوم» چیست. با ابتدای مقلدانه و جاهلانه ...
تكلیف من هست كه بگویم، تنها هستم باشم، تلفن هم به بنده كردند كه بمب می‌اندازند تو خانه‌ات، بیاندازند!
...

***

حدیث نقطه قدسیه؛

حضرت علی (علیه السلام):
العلم نقطة كثرها الجاهلون.
علم، تنها يک نقطه است که نادان ها آن را زياد کرده اند.

***

منابع شيعه:
عوالي اللئالي، ابن أبي جهمور احسائي، ج4 ، ص129
حقائق الإيمان، شهيد ثاني، ص 167
شرح إحقاق الحق، مرحوم آيه الله مرعشي، ج 32 ، ص 51
و ...

منابع اهل سنت:
كشف الخفاء، عجلوني، ج 2 ، ص 67
تفسير ابن عربي، ج 2 ، ص 305
ينابيع المودة لذوي القربى، قندوزي، ج 1 ، ص 213 و ج 3 ، ص 212
تاج العروس، زبيدي، ج 10، ص 435
و ...

***

اين روايت آن قدر معروف بوده است كه
بسياري از بزرگان شيعه و سني نه تنها صحت آن را قبول داشته‌اند؛
بلكه براي توضيح و تبيين آن كتاب‌هاي مفصلي نوشته‌اند؛

***

مرحوم ملاهادي سبزواري رحمت الله عليه
در كتاب شرح الأسماء الحسنى ، ج 1 ، ص 136 – 137 در باره این حدیث مي‌نويسد:
صد، ده و يک در حساب به يک صورت جمع مي شوند؛
زيرا هنگام جمع (در روشي خاص در علم جبر) صفر آن را به حساب نمي آورند.
زيرا اصل اعداد و درست کننده تمام اعداد يک است همانطور که گذشت ... (یعنی با بزرگ شدن اعداد آنها را دوباره واحد میکنند ...)

***

خواجه نصیرالدین طوسی درباره این حدیث کتابی نوشته است،
که مرحوم آقا بزرگ طهراني درباره آن مي‌نويسد:
(کتاب نقطه قدسيه) منسوب به خواجه نصير الدين طوسي متوفي 672 قمري در بيان کلام علي عليه السلام که علم نقطه اي بيش نبوده است.
در بيان وتوضيح معاني عرفاني وحروفي آن به دوازده آيه استناد کرده است و که اولي از آن چنين است:
با تجلي و درخشش نور الهي همه موجودات مادي لباس وجود بر تن کرد وحقيقت ماهيات تجلي يافت.

الذريعة، آقا بزرگ الطهراني، ج 24، ص 293

***

بنابه قولی؛
بزرگاني همچون خواجه نصير الدين طوسي،
هرگز حاضر نيستند عمر عزيزشان را براي شرح روايتي صرف كنند كه صحتش براي آن‌ها ثابت نباشد.

***

ابن جمهور در حاشيه کتابش گفته است که:
مقصود از نقطه در اين جا نقطه شناخت است که به وسيله آن پرستش کننده از پرستش شونده مشخص مي شود و پروردگار از پرورده ؛
زيرا وجود در حقيقت يکي است و تکثر و زياد شدن آن به علت نسبت هاست و ارتباطات به قيد امکان
و به همين دليل مي گويند توحيد به حساب نياوردن نسبت هاست.
چون در هنگام به حساب نياوردن اسباب تمايز وافتراق همه چيز يکي مي شود وفقط وجود محض مي ماندو غير او از بين مي رود.
و به همين مطلب ونکته امام(ع) در سخنش اشاره دارد که فرمود:
جاهلان آن را زياد کردند.
زيرا ايشان به نسبت ها و ارتباطات نگاه مي کنند.
پس گمان مي کنند که ما چند واجب الوجود داريم.
حتي بعضي واجب الوجود را يک امر کلي فرض کرده اند که مي تواند چندين مصداق پيدا کند.
حتي اختلاف پيدا کرده اند که آيا وجوب وجود قابل زياد و کم شدن است يا خير (متواطي است يا مشکک).
اما کساني که نظر درست دارند همه اينها را اشتباه مي دانند.
زيرا تمامي اينها با توحيد خداوند که لازمه ذاتي وجود وي است منافات دارد؛
زيرا وحدت ذاتي از ذاتيات خداونداست و تعدد امري است عارض بر وحدت.
پس کسي که با دقت علمي به آن نقطه توجه کند و بداند که فرق به سبب همان نقطه است مي داند ديگر به کثرت وجود اعتقاد پيدا نخواهد کرد.
و گمان نخواهد کرد که خداوند از يکي بودن (و بسيط بودن) خارج شده است.
پس او عالم باقي مي ماند و به سوي جهل نرفته است.
اين معناي کلام حضرت است که فرمودند علم يک نقطه است.
يعني شناخت آن نقطه و علم به حقيقت آن، حقيقت علم است
که نادانان از درک آن عاجز مي باشند.

امام خمینی:اهل معنا و معنويت را انكار نكن!

2008-09-10T12:35:00.002+04:30

امام خمینی (ره) خطاب به فرزندشان سید احمد خمینی (ره):

سعي كن اگر اهلش نيستي و نشدي،
انكار مقامات عارفين و صالحين را نكني و معاندت با آنان را از وظايف ديني نشمري،
بسياري از آنچه آنان گفته اند در قرآن كريم به طور رمز و سربسته،
و در ادعيه و مناجات اهل عصمت بازتر، آمده است
و چون ما جاهلان از آنها محروميم با آن به معارضه برخاستيم.

گويند صدرالمتألهين ديد در جوار حضرت معصومه «سلام الله عليها» شخصي او را لعن مي كند،
پرسيد:
چرا صدر را لعن مي كني؟
جواب داد:
او قائل به وحدت واجب الوجود است،
گفت:
پس او را لعن كن!

اين امر اگر قصه هم باشد حكايت از يك واقعيت دارد؛
واقعيت دردناكي كه من خود قصه هايي را ديده يا شنيده ام كه در زمان ما بوده است.
من نمي خواهم تطهير مدعيان را بكنم كه
«اي بسا خرقه كه مستوجب آتش باشد»
مي خواهم اهل معني و معنويت را انكار نكني؛
همان معنويتي كه كتاب و سنت نيز از آن ياد كرده اند و مخالفان آن يا آنها را ناديده گرفته و
يا به توجيه عاميانه پرداخته اند.

صحيفه امام - جلد18- صفحه453

حسین (ع) هنوز هم مظلوم است

2008-06-04T20:40:00.001+04:30

حسین (ع) هنوز مظلوم است
چون وقتی محرم می آید ...
فلانی! صاحب بزرگترین
بنگاه ملک و ماشین شهر
۱ماه تکیه راه می اندازد
و خودش در روز تاسوعا
سر مردم گل می مالد
و ۱۱ ماه هم سرشان شیره !

حسین (ع) هنوز مظلوم است
چون وقتی محرم می آید ...
قدرت سامورایی!
شب ها در تکیه لخت می شود
و میانداری می کند
و روزها مردم را لخت می کند
و زورگیری ... !

حسین (ع) هنوز مظلوم است
چون وقتی محرم می آید ...
فرشید پوسترهای گلزار و مهناز افشار
را از بساطش جمع می کند
وآخرین ورژن! پوسترهای علی اکبر (ع)
و حضرت عباس (ع)
را در بساطش پهن ... !

حسین (ع) هنوز مظلوم است
چون وقتی محرم می آید ...
آقای فلانی
تا پایان اربعین تمام پاساژش
را سیاه می کند
و تا آخر سال هم مشتری هایش را !

حسین (ع) هنوز مظلوم است
چون وقتی محرم می آید ...
قادر روزهای تاسوعا و عاشورا
قمه می زند و علم می کشد
ولی در ماه رمضان
سیگار ازلبش نمی افتد !

حسین (ع) هنوز مظلوم است
چون وقتی محرم می آید ...
سیامک چشم چران!
که پاتوقش همیشه خدا
نزدیک مدارس دخترانه است
در دسته جات عزاداری
اسفند دود می کند !

حسین (ع) هنوز مظلوم است
چون وقتی محرم می آید ...
نیما پشت ماکسیمایش می نویسد
من سگ کوی حسینم
ولی هیچ وقت از چارلی !
سگ ۱۱ماهه اش دور نمی شود !

حسین (ع) هنوز مظلوم است
چون وقتی محرم می آید ...
حاج مجید مداح معروف شهر
بابت ۷ ساعت مداحی
حقوق ۵۰ روز
یک کارگر را می گیرد !

حسین (ع) هنوز مظلوم است
چون وقتی محرم می آید ...
جباری رییس شرکت
لبنیات شیر تو شیر!
۳۰شب شیر صلواتی
به خلق خدا می دهد
و ۳۳۵ روزهم
با اضافه کردن آب
شیرشان را می دوشد !

حسین (ع) هنوز مظلوم است
چون وقتی محرم می آید ...
به جای آنکه ما
بر مصیبت مولا بگرییم
مولا بر مصیبت ما می گرید !

حسین (ع) هنوز مظلوم است
چون وقتی محرم می آید ...
حاج آقا فلانی
۹شب مردم را به تقوی دعوت می کند
ولی در شب دهم
سر زود پایین آمدن از منبر
با هیت امنا دعوی می کند !

حسین (ع) هنوز مظلوم است
چون وقتی محرم می آید ...
هیت امنای حسینیه ... علیه السلام !
درست وقت اذان ظهر عاشورا
اطعام عزاداران را شروع می کنند
و بعد از آن با انرژی و فلوت !
سینه می زنند و گریه می کنند !

حسین (ع) هنوز مظلوم است
چون وقتی محرم می آید...
کل یوم عاشورا
یعنی...۱۰ روز و شب ...غم گریه
کل ارض کربلا
یعنی...چند مسجد و چند تکیه !

حسین (ع) هنوز مظلوم است
چون وقتی خورشید
عصر عاشورا غروب کرد
او هم می رود
تا سال بعد !
تا یاد بعد !

منبع

شهید مطهری: بیعت با رای فرق می‏كند

2008-05-09T20:18:00.001+04:30

آیت الله مکارم شیرازی:
ماهیت بیعت چیست؟ و چه تفاوتی با انتخابات دارد؟

ماهیت بیعت یک نوع قرارداد و معاهده میان بیعت کننده از یکسو، و بیعت پذیر از سوی دیگر است، و محتوای آن اطاعت و پیروی و حمایت و دفاع از بیعت شونده است، و بر طبق شرایطی که در آن ذکر می کنند در جات مختلفی دارد.
از لحن آیات قرآن و احادیث استفاده میشود که بیعت یک نوع عقد لازم از سوی بیعت کننده است که عمل بر طبق آن واجب می باشد، بنابراین مشمول قانون کلی "اوفوا بالعقود" است. (مائده 1)

بنابراین بیعت کننده حق فسخ ندارد، ولی بیعت پذیر چنانچه صلاح بداند می تواند بیعت خود را بردارد و فسخ کند، در این صورت بیعت کننده از التزام و عهد خود آزاد میگردد. در ماجرای کربلا امام حسین ع شب عاشورا خطبه خواند و ضمن اظهار قدردانی از یارانش بیعت خود را از آنها برداشت، تا هر کجا میخواهند بروند، و فرمود: فانطلقوا فی حل لیس علیکم منی زمام.

بعضی بیعت را شبیه انتخابات یا نوعی از آن میدانند، در حالی که مساله انتخابات درست عکس آن است، یعنی ماهیت آن یک نوع ایجاد مسئولیت و وظیفه، و پست و مقام برای انتخاب شونده، و یا به تعبیر دیگر نوعی توکیل در انجام کاری است، هرچند این انتخاب وظایفی هم برای انتخاب کننده بدنبال دارد (مانند همه وکالتها) در حالی که بیعت چنین نیست.

و به تعبیر دیگر:
انتخابات اعطای مقام است، و همانگونه که گفتیم شبیه توکیل می باشد، در حالی که بیعت تعهد اطاعت است.

گرچه ممکن است این دو در بعضی از آثار با هم شباهت پیدا کنند ولی این شباهت هرگز به معنی وحدت مفهوم و ماهیت آنها نیست، لذا در مورد بیعت، بیعت کننده قادر به فسخ نمی باشد در حالی که در مورد انتخابات در بسیاری از موارد انتخاب کنندگان حق فسخ دارند که دسته جمعی شخص انتخاب شونده را از مقامش عزل کنند.
(دقت کنید)
(تفسیر نمونه 22 / 71)

***

آیا بیعت نقشی در مشروعیت رهبری پیامبر یا امام دارد؟

در مورد پیامبر (ص) و امامان معصوم (ع) که از سوی خداوند نصب میشوند هیچ نیازی به بیعت نیست، یعنی اطاعت پیامبر (ص) و امام معصوم (ع) و منصوب از سوی او (ولی فقیه) واجب است، خواه بر کسانی که بیعت کرده باشندیا کسانی که بیعت نکرده باشند...

(چون بحث طولانی است برای ادامه مطلب مراجعه شود به کتاب یکصدو هشتاد پرسش و پاسخ برگرفته از تفسیر نمونه / تفسیر نمونه 22/ 72)
(در ضمن در آن کتاب از نهج البلاغه هم مطالبی آورده شده و مطالب تشریح شده، خواندنش جالب است)

منبع:
کتاب یکصد و هشتاد پرسش و پاسخ از تفسیر نمونه

***

آیت الله مطهری :

بيعت با رأي دادن در زمان ما كمي فرق مي‏كند ، پر رنگ‏تر است.
رأي صرفا انتخاب كردن است نه تسليم اطاعت شدن. بيعت اين است كه خود را تسليم‏ امر او مي‏كند.
بيعت از رأي دادن پر رنگ تر است.

خود امام حسين ( ع ) از اصحاب خود بيعت گرفت و در شب عاشورا اينجا اين سؤال پيش مي‏آيد كه بيعت چه لزومي دارد كه‏ پيغمبر و امام از مردم بيعت مي‏گرفتند ، و از نظر شرعي چه اثر الزام آوري‏ دارد ؟ آيا اگر مردم بيعت نمي‏كردند اطاعت پيغمبر واجب نبود ؟ ! و چرا امير المؤمنين به بيعت استناد مي‏كند ؟

بيعت در بعضي موارد صرفا اعتراف و اظهار آمادگي است ، قول وجداني است . بيعتي كه پيغمبر اكرم مي‏گرفت از اين جهت بود ، خصوصا با توجه به اينكه در خوي عرب اين بود كه قول خود و بيعت خود را نقض‏ نكند ، نظير قسم خوردن نظاميها يا وكلا است كه به هر حال هيچكس نبايد به‏ مملكت خود خيانت كند . ولي اين قسم تأكيد و گرو گرفتن وجدان است . تا شخص بيعت نكرده ، فقط همان وظيفه كلي است كه قابل تفسير و تأويل است‏ ، ولي با بيعت ، شخص به طور مشخص اعتراف مي‏كند به طرف و مطلب از ابهام خارج مي‏شود و بعد هم وجدان خود را نيز گرو مي‏گذارد ، و بعيد نيست‏ كه شرعا نيز الزامي فوق الزام اولي ايجاد كند . ولي در برخي موارد صرفا پيمان است مثل آنجائي كه قبل از بيعت ، هيچ الزامي در كار نيست . مثلا اگر خلافت به شورا باشد نه به نص ، قبل از بيعت هيچ الزامي نيست اما بيعت الزام آور مي‏كند .

امير المؤمنين كه با زبير و غير زبير به بيعت‏ استناد مي‏كند در حقيقت مسئله منصوصيت را كه خلافت ابوبكر و عمر و عثمان‏ آنرا از اثر انداخته ، صرف نظر مي‏كند و به يك اصل ديگر كه آن هم يك‏ اصل شرعي است استناد مي‏كند همچنانكه خلفا نيز نص بر علي (ع) را ناديده گرفته و به يك اصل ديگر از اصول اسلام كه آن هم محترم است استناد كردند و آن شورا بود:
« و شاورهم في الامر 0 و امرهم شوري بينهم ».
...

منبع:
کتاب حماسه حسینی

شهید مطهری: کوروش اینگونه بود

2008-05-05T17:31:00.001+04:30

مقدمه:
برخی میگویند کوروش احتمالا پیغمبر بوده،
برخی هم میگویند ذوالقرنین که در قرآن امده است (کهف 83 و 86 و 94)
منظور کوروش بوده است.
ببینیم ایدئولوژی پیغمبران با کوروش چه تفاوتی دارد.

شهید مطهری:

...

وقتيكه مردم برگشتند و وضع را آنچنان ديدند خشمگين و عصبانی به جستجوی عامل قضيه برخاستند ضمن پرس و جو يادشان افتاد كه‏ جوانی در اين شهر هست كه مخالف با اين كارهاست اين بود كه رفتند بسراغ‏ ابراهيم ابراهيم ( ع ) خطاب بانها گفت شما چرا مرا متهم ميكنيد ؟ مجرم‏ واقعی همين بت بزرگ است كه زنده مانده مردم در جواب گفتند كه از او اين كارها ساخته نيست پاسخ داد كه چطور است كار زد و خورد از او ساخته‏ نيست ولی اينكه حاجتهائيرا كه انسانها در آنها در مانده اند برآورده كند ، از او ساخته است ؟ در اينجا قرآن اصطلاح بسيار زيبائی بكار ميبرد ، ميگويد : « فرجعوا الی انفسهم »، اين مناظره سبب شد كه اينها بخود بازگردند ( 1 ) از نظر قرآن ، خود واقعی انسان عقل و انديشه ناب و خالص‏ و منطق صحيح اوست قرآن ميگويد اينها از خودشان جدا شده بودند ، اين تذكر سبب شد كه دوباره سوی خود باز گردند و خود را در يابند حالا كار حضرت ابراهيم را چگونه بايد تفسير كنيم ؟ آيا كاری كه ابراهيم‏ ( ع ) كرد بر خلاف آزادی عقيده - بمعنای رايج آن كه ميگويند عقيده هر كس‏ بايد آزاد باشد - بود ، يا آنكه در خدمت آزادی عقيده بمعنای واقعی آن‏ بود ؟ اگر حضرت ابراهيم ميگفت چون اين بتها مورد احترام ميليونها انسان‏ هستند ، پس منهم بانها احترام ميگذارم ، يعنی درست همان چيزی را ابراز ميكرد كه اكنون عقيده‏ای بسيار رايج است ، آيا كار درست و صحيحی انجام داده‏ بود ؟ از نظر اسلام اين اغراء به جهل ( 1 ) است نه خدمت به آزادی در تاريخ اسلام نيز ميبينيم درست نظير كار ابراهيم ( ع ) را پيغمبر اكرم ( ص ) در فتح مكه انجام داد آن حضرت به بهانه آزادی عقيده ، بتها را باقی‏ نگذاشت به عكس ديد اين بتها عامل اسارت فكری مردمند و صدها سال است‏ كه فكر اين مردم اسير اين بتهای چوبی و فلزی و شده است ، اين بود كه‏ بعنوان اولين اقدام بعد از فتح ، تمام آنها را در هم شكست و مردم را واقعا آزاد كرد حالا اين شيوه و رفتار را مقايسه كنيد با رفتار پادشاه‏ انگلستان وقتيكه برای ديدار از هندوستان به آنجا رفته بود در هندوستان‏ جزء برنامه سفرش ، بازديد از يك بتخانه گنجانده شده بود خود مردم هند وقتيكه ميخواستند داخل صحن بتخانه شوند ، كفشهای خود را ميكندند ، اما او بنشانه احترام بيش از حد ، هنوز بصحن نرسيده كفشهايش را كند و بعد هم‏ از همه مؤدب تر در مقابل بتها ايستاد در تفسير اين حركت عده ای ساده‏ انديش ميگفتند ببينيد نماينده يك ملت روشنفكر چقدر به عقايد مردم‏ احترام ميگذارد غافل از اينكه اين نيرنگ استعمار است استعماری كه‏ ميداند كه همين بتخانه هاست كه هند را به زنجير كشيده و رام استعمارگران‏ كرده است اينگونه احترام گذاشتنها ، خدمت به آزادی و احترام به عقيده‏ نيست ، خدمت به استعمار است ملت هند اگر از زير بار اين خرافات‏ بيرون بيايد كه ديگر بار به انگليسيها نخواهد داد
يا اينكه
در كتابهای تاريخ خودمان نوشته بودند
كوروش چه مرد بزرگ و بزرگواری بوده كه
وقتی به بابل رفت و آنجا را فتح كرد تمام بتخانه‏ها را محترم شمرد
از نظر يك فاتح كه سياست استعمارگری‏ دارد ،
اين كار ، امری عادی و يك نقشه معمولی است
ولی از نظر بشريت‏ چطور ؟
آيا خود جناب كوروش به آن اعتقاد داشت ؟
يقينا نه ،
اما كوروش‏ فكر ميكرد اين اعتقاد كه مردم را در بيخبری نگاه داشته عامل خوبی برای در بند ماندن آنهاست اين بود كه دست به تركيب آنها نزد ...

...

با معيارهای غربی كار ابراهيم خليل بر ضد اصول آزادی و دمكراسی است، چرا ؟
چون آنها ميگويند بگذاريد هر كس هر كاری دلش می‏خواهد بكند،
آزادی يعنی‏ همين اما منطق انبياء غير از منطق انسان امروز غربی است
رسول اكرم (ص‏) را در نظر بگيريد،
آيا وقتی كه آن حضرت وارد مكه شد،
همان كاری را كرد كه كورش در بابل انجام داد ؟
يعنی گفت‏ به من ارتباط ندارد ،
بگذار هر كه هر كار می‏خواهد بكند ،
اينها خودشان به‏ ميل خودشان اين راه را انتخاب كرده‏اند پس بايد آزاد باشند ،
يا آنكه‏ بتها را خرد كرد و باين وسيله آزادی واقعی را به آنها ارزانی داشت ؟
از ديدگاه اسلام ،
آزادی و دمكراسی بر اساس آنچيزی است كه تكامل‏ انسانی انسان ايجاب می‏كند ،
يعنی آزادی ، حق انسان بما هو انسان است ،
حق ناشی از استعدادهای انسانی انسان است ،
نه حق ناشی از ميل افراد و تمايلات آنها .
دمكراسی در اسلام يعنی انسانيت رها شده ،
حال آنكه اين واژه در قاموس‏ غرب معنای حيوانيت رها شده را متضمن است .

...

منبع:
شهید مطهری - كتاب پیرامون انقلاب اسلامی - ص 9 و 10 و 11 و 103 و 104

نامه تاریخی امام خمینی (ره) و ولایت مطلقه فقیه

2008-03-02T18:43:00.006+03:30

مقدمه:
امام در قضیه نمازجمعه مشهور آیت الله خامنه ای، به آیت الله خامنه ای یادآوری میکنند که ولایت فقیه فراتر از قانون اساسی است.
که در نامه ای بعد از آن آیت الله خامنه ای هم حرف امام را تایید میکنند و منظور خود را بیان میکنند.
نامه تاریخی حضرت امام خميني (ره) به آیت الله خامنه ای در پی سخنرانی ایشان در نماز جمعه،
که در سال 66
(دو سال قبل از رحلت امام خمینی)
در رسانه ها هم منتشر شد
و پرده از «ولايت مطلقه فقيه» برداشت.

تذکر:
به تاریخ نامه ها حتما توجه کنید.

صحيفه نور، ج 20، ص 173 (مورخ 1366/10/21)
ايشان در نامه اى خطاب به حضرت آيت الله خامنه اى در دوره رياست جمهوري که در صحيفه نور هست
ضمن تشريح ولايت همه جانبه و مطلقه فقيه در تمام امور، حتى فراتر از چارچوب احكام اوليه اسلام مى نويسند: حكومت مى تواند قراردادهاى شرعى را كه خود با مردم بسته است،
در موقعى كه قرارداد مخالف مصالح كشور و اسلام باشد، يك جانبه لغو كند و مى تواند هر امرى را چه عبادى و يا غيرعبادى كه جريان آن مخالف مصالح اسلام است، از آن مادامى كه چنين است جلوگيرى كند.

تذکر امام خمینی (ره) به آیت الله خامنه ای
در مورد اینکه
اختیارات ولی فقیه فرا قانونی است؛

اصل ماجرا چه بوده؟

... حضرت امام در پاسخ شوراي نگهبان نوشت:
دولت حق دارد تا از تصرف بيش از حق عرفي شخص و اشخاص جلوگيري نمايد.
اين معادن (نفت و گاز) چون ملي است و متعلق به ملتهاي حال و آينده است كه در طول زمان موجود مي گردند از تبعيت املاك شخصيه خارج است و دولت اسلامي مي تواند آنها را استخراج كند. ..
[امام خميني ، صحيفه نور، ج 20، ص 155 (مورخ 1366/8/3)]

امام در پاسخ وزير كار درباره جواز قراردادن شروط الزامي نسبت به كارفرماياني كه از خدمت دولتي بهره مند مي شوند نوشتند:
«چه در گذشته ، چه در حال ، دولت مي تواند شروط الزامي را مقرر نمايد».
[همان ، ج 20، ص 163 (مورخ 1366/9/16)]

امام در پاسخ به استفسار شوراي نگهبان درباره پاسخ ايشان به وزير كار نوشتند:
دولت مي تواند در تمام مواردي كه مردم استفاده از امكانات و خدمات دولتي مي كنند با شروط اسلامي و حتي بدون شرط قيمت مورد استفاده را از آنان بگيرد و اين جاري است در جميع مواردي كه تحت سلطه حكومت است و اختصاص به مواردي كه در نامه وزير كار ذكر شده ندارد،
بلكه در انفال كه در زمان حكومت اسلامي امرش با حكومت است مي تواند بدون شرط يا با شرط الزامي امر را اجرا كند.
[همان ، ج 20، ص 165 (مورخ 1366/9/26)]

آیت الله خامنه ای،
امام جمعه تهران و رئيس جمهور وقت
در توضيح
نامه شوراي نگهبان
و نظر امام
در نماز جمعه 1366/10/11
اين گونه اظهارنظر كردند:
«اقدام دولت اسلامي،
در برقراركردن شروط الزامي به معناي برهم زدن قوانين و احكام پذيرفته شده اسلامي نيست ...
امام كه فرمودند
دولت مي تواند هر شرطي را بر دوش كارفرما بگذارد،
اين هر شرطي نيست،
آن شرطي است كه در چهارچوب احكام پذيرفته شده اسلام است،
و نه فراتر از آن.
سوال كننده سوال مي كند:
برخي اين طور از فرمايشات شما استنباط مي كنند كه مي شود قوانين اجاره و مضاربه،
احكام شرعيه و فتاواي پذيرفته شده مسلم را نقض كرد
و دولت مي تواند برخلاف احكام اسلامي شرط بگذارد،
امام مي فرمايند:
اين شايعه است،
ببينيد قضيه چقدر روشن و جامع الاطراف است.»
[روزنامه جمهوري اسلامي، شنبه 1366/10/12، ص 9، خطبه هاي نمازجمعه حجت الاسلام والمسلمين سيدعلي خامنه ای]

اين سخنان سبب خير گشت
و باعث شد حضرت امام خميني (ره )
طي نامه ای تاريخی
پرده از
«ابتكار ولايت مطلقه فقيه»
بردارند:

«از بيانات جنابعالي (آیت الله خامنه ای)
در نماز جمعه اين طور ظاهر مي شود كه
شما حكومت را به معناي
ولايت مطلقه اي كه از جانب خداوند به نبي اكرم (ص ) واگذار شده و اهم احكام الهي است و بر جميع احكام فرعيه الهيه تقدم دارد صحيح نمي دانيد
و تعبير به آن كه اين جانب گفته ام
«حكومت درچهارچوب احكام الهي داراي اختيار است»
به كلي برخلاف گفته هاي اينجانب است.
اگر اختيارات حكومت در چهارچوب احكام فرعيه الهيه است
بايد عرض حكومت الهيه و ولايت مطلقه مفوضه به نبي اكرم (ص)
يك پديده بي معنا و محتوا باشد.
اشاره مي كنم به پيامدهاي آن كه
هيچكس نمي تواند ملتزم به آنها باشد ...
حكومت كه شعبه اي از ولايت مطلقه رسول الله است
يكي از احكام اوليه است
و مقدم بر تمام
احكام فرعيه
حتي نماز و روزه و حج است.
حكومت مي تواند قراردادهاي شرعي را كه خود با مردم بسته است
در مواقعي كه آن قرارداد مخالف مصالح كشور و اسلام باشد
يك جانبه لغو نمايد.
حكومت مي تواند
هر امري را چه عبادي و چه غيرعبادي،
كه جريان آن مخالف مصالح اسلام است
از آن مادامي كه چنين است جلوگيري كند.
آنچه گفته شده است كه شايع است
مزارعه و مضاربه و امثال آن با اين اختيارات از بين خواهد رفت
صريحا عرض مي كنم كه فرضا چنين باشد
اين از اختيارات حكومت است
و بالاتر از اين هم مسايلي است
كه مزاحمت نمي كنم.
[امام خميني ، صحيفه نور، ج 20، ص 170 (مورخ 1366/10/16، ص 11)]

در جواب
امام جمعه تهران
در نامه ای
خطاب به امام
اعتقاد خود را به ولايت مطلقه فقيه
ابراز داشت،
در نامه آیت الله خامنه ای به ایشان آمده است:
«برمبناي فقهي حضرت عالي كه
اين جانب سالها پيش
آن را از حضرت عالي آموخته
و پذيرفته
و براساس آن مشي كرده ام
موارد و احكام مرقومه در نامه حضرتعالي جزو مسلمات است
و بنده همه آنها را قبول دارم،
مقصود از حدود شرعيه در خطبه هاي نماز جمعه چيزي است
كه در صورت لزوم مشروحا بيان خواهد شد.»

و حضرت امام خميني (ره ) نيز در پاسخ ضمن تجليل از وي آن را تاييد نمودند،
که در پاسخ حضرت امام خميني (ره ) هم به ايشان آمده است:
«اينجانب كه از سالهاي قبل از انقلاب با جنابعالي ارتباط نزديك داشته ام
و همان ارتباط تاكنون باقي است
جنابعالي را يكي از بازوهاي تواناي جمهوري اسلامي مي دانم
و شما را چون برادری كه
آشنا به مسائل فقهي و متعهد به آن هستيد
و از مباني فقهي مربوط به ولايت مطلقه فقيه جدا جانبداری مي كنيد
مي دانم
و در بين دوستان و متعهدان به اسلام و مباني اسلامي
از جمله افراد نادري هستيد
كه چون خورشيد روشني مي دهيد.»
[روزنامه جمهوري اسلامي (1366/10/22)، صحيفه نور، ج 20، ص 173 (مورخ 1366/10/21)]

امام خمينى «قدس سره»:
«يک نفر را مثل آقاى خامنه‌ای پيدا بکنيد
که متعهد به اسلام باشد
و خدمتگزار،
و بناى قلبى اش بر اين باشد
که به اين ملت خدمت کند،
پيدا نمى کنـيد،
ايشان را من سالهاى طولانى مى شناسم.»

اصلاح قانون اساسی توسط امام و ولایت مطلقه فقیه؛

اعتقاد امام به فراقانونی بودن ولایت فقیه
بازنگری قانون اساسی به دستور امام خمینی (ره) و اضافه کردن واژه ولایت مطلقه فقیه

روزنامه جمهوري اسلامي (1367/9/7)، ص 9:
نگاهي به روش و سيره عملي امام نشانگر اين نكته است كه در بعضي موارد حضرت امام مقيد به قانون اساسي نبوده و تصميماتي فوق قانون اتخاذ مي نمودند.
از جمله اين موارد شوراي عالي انقلاب فرهنگي و دادگاه ويژه روحانيت و مهم تر از آن كه مورد گلايه نمايندگان مجلس شوراي اسلامي نيز واقع شد،
مسئله تشكيل مجمع تشخيص مصلحت نظام بود.
مجمع فوق داوري بين مجلس و شوراي نگهبان و احيانا وضع قوانين را به عهده گرفته بود.
اما در قانون اساسي پيش بيني نشده بود.
(روزنامه جمهوري اسلامي (1367/9/7)، ص 9)

امام در پاسخ نوشت
(سال 67 چند ماه قبل از رحلت ایشان):
مطلبي كه نوشته ايد كاملا درست است
انشاالله تصميم داريم در تمام زمينه ها وضع به صورتي درآيد كه همه طبق قانون اساسي حركت كنيم.
آنچه در اين سالها انجام گرفته است در ارتباط با جنگ بوده است.
مصلحت نظام و اسلام اقتضا مي كرد تا گره هاي كور قانون سريعا به نفع مردم و اسلام بازگردد.
(امام خميني ، صحيفه نور، ج 21، ص 57)

حضرت امام يك ماه بعد،
(ماه دهم سال 67 چند ماه قبل از رحلت ایشان)
در تذكري خطاب به شوراي نگهبان فرمودند:
اين بحثهاي طلبگي مدارس كه در چهارچوب نظريه هاست
نه تنها قابل حل نيست
بلكه ما را به بن بستهايي مي كشاند
كه منجر به «نقض ظاهري » قانون اساسي مي گردد.
(صحیفه نور ، ج 21، ص 61، مورخ 67/10/8)

تعبير
«نقض ظاهری»
خاطرنشان مي سازد كه
قانون اساسي واقعي همان احكام اسلام است كه
با توجه به رعايت مصلحت مسلمانان نقض نشده است
پس نقض اين قانون اساسي،
نقض ظاهري محسوب مي شود.

حضرت امام چند ماه بعد
(ماه دوم سال 68 مصادف با اواخر عمر ایشان)
براي رفع اين نقض ظاهري و ديگر نقيصه هاي قانون اساسي مصوب 1358،
دستور بازنگري قانون اساسي
و اصلاح آن در مواردي
ازجمله اختيارات رهبري را صادر فرمودند.
(صحیفه نور ، ج 21، ص 122 و 123 1368/2/4)

امام خميني پيشتر فرموده بودند:
«اين كه در قانون اساسي است بعضي شوونات ولي فقيه است نه همه شوون ولايت فقيه»
(صحيفه نور، ج 11، ص 133)

در جای دیگری امام خمینی (ره) میفرمایند:
«ولو به نظر من (قانون اساسي) يك مقداري ناقص است
و روحانيت بيشتر از اين در اسلام اختيارات دارند
و آقايان براي اينكه با اين روشنفكرها مخالفت نكنند،
يك مقدار كوتاه آمدند.
اين كه در قانون اساسي است،
اين بعضي شئون ولايت فقيه است نه همه شئون آن ...
اين را قرارش داده اند با آن همه قيودي كه همه اش قيود يك چيزي بوده است كه خب قرار داده اند ما هم تابعيم،
لكن اين مسئله نيست،
مسئله بالاتر از اين است»
(صحيفه نور، ج6، ص519).

امام(ره) حتى
اعتبار وكالت نمايندگان
را به رضايت ولى فقيه مى داند و
خطاب به نمايندگان مردم در
خبرگان قانون اساسى
مى فرمايد:
«همه تان هم اگر چنانچه يك چيزى بگوييد برخلاف مصالح اسلام باشد
وكيل نيستيد،
از شما قبول نيست،
مقبول نيست،
ما به ديوار مى زنيم حرفى كه برخلاف مصالح اسلام باشد.»
«حكومت شعبه اي از ولايت مطلقه رسول الله(ص) و يكي از احكام اوليه اسلام است»
(صحيفه نور، ج20، چاپ اول، ص171).

اعضاي شوراي بازنگري قانون اساسي
زماني موفق به بحث
پيرامون اين فرمان حضرت امام شدند
كه ايشان به ملكوت اعلي پيوسته بودند.
واژه «ولايت مطلقه فقيه » در قانون اساسي بازنگري شده گنجانيده شد.

اصل پنجاه و هفت قانون اساسي (مصوب 1368)
قواي حاكم در جمهوري اسلامي ايران عبارتند از قوه مقننه ، قوه مجريه و قوه قضاييه كه زير نظر ولايت مطلقه فقيه برطبق اصول آينده اين قانون اعمال مي گردند، اين قوا مستقل از يكديگرند.
بند هشتم اصل يكصد و دهم قانون اساسي درباره اختيارات رهبري به گونه اي تنظيم شد كه ولي امر و امامت امت از حيث قانوني در اعمال ولايت مطلقه مشكلي نداشته باشد.
«8 حل معضلات نظام كه از طرق عادي قابل حل نيست از طريق مجمع تشخيص مصلحت نظام ».
ظاهرا براساس قانون اساسي بازنگري شده اعمال
«ولايت مطلقه فقيه »،
مي تواند در بسياري موارد
«نقض ظاهري قانون اساسي »
را نيز بدنبال نداشته باشد.
بنابراين ولايت مطلقه نه در چهارچوب احكام فرعيه اوليه و ثانويه الهيه محصور است و نه در محدوده قانون اساسي اسير و نسبت به هر دو امر مطلق است نه مقيد.
اوامر او در حكم قانون است
و در صورت تعارض ظاهري با قانون،
مقدم بر قانون مي باشد.
مطالعه مشروح مذاكرات شوراي بازنگري قانون اساسي در اين باره،
رافع هر ابهامي در عدم تقيد ولايت مطلقه فقيه به قانون اساسي از ديدگاه اكثريت اعضاي شوراي بازنگري قانون اساسي خواهد بود.
(صورت مشروح مذاكرات شوراي بازنگري قانون اساسي جمهوري اسلامي ايران ، صفحات 219، 220، 673، 676 و 700)

***

در حاشیه:

امام خمینی ره:
اين توهم که اختيارات حکومتي رسول اکرم (ص) بيشتر از حضرت امير (ع) بود، يا اختيارات حکومتي حضرت امير(ع) بيش از فقيه است باطل و غلط است. البته فضائل حضرت رسول اکرم (ص) بيش از همه عالم است؛ و بعد از ايشان فضائل حضرت امير (ع) از همه بيشتر است؛ لکن زيادي فضائل معنوي اختيارات حکومتي را افزايش نمي دهد. همان اختيارات و ولايتي که حضرت رسول و ديگر ائمه ، صلوات ا... عليهم در تدارک و بسيج سپاه داشتند ، تعيين ولات و استانداران، گرفتن ماليات و صرف آن در مصالح مسلمانان داشتند، خداوند همان اختيارات را براي حکومت فعلي قرار داده است؛ منتها شخص معيني نيست روي عنوان " عالم عادل" است.
وقتي مي گوييم ولايتي را که رسول اکرم (ص) و ائمه (صلوات ا... عليهم) داشتند ، بعد از غيبت، فقيه عادل دارد؛ براي هيچ کس اين توهم نبايد پيدا شود که مقام فقها همان مقام ائمه (عليهم السلام) و رسول اکرم(صلوات ا... عليه) است. زيرا اينجا صحبت از مقام نيست، بلکه صحبت از وظيفه است. ولايت يعني حکومت و اداره کشور و اجراي قوانين شرع مقدس، يک وظيفه سنگين و مهم است؛ نه اينکه براي کسي شان و مقام غير عادي بوجود بياورد و او را از حد انسان عادي بالاتر ببرد. به عبارت ديگر، "ولايت" مورد بحث، يعني حکومت و اجرا و اداره، بر خلاف تصوري که خيلي از افراد دارند، امتياز نيست بلکه وظيفه اي خطير است...
... مثلا يکي از اموري که فقيه متصدي ولايت آن است اجراي حدود است. آيا در اجراي حدود بين رسول اکرم(ص) و امام و فقيه امتيازي است؟ يا چون رتبه فقيه پائين تر است بايد کمتر بزند؟...

«جمهوري اسلامي يعني احكام اسلام، بايد احكام، احكام اسلام باشد. اين حرف‌هايي كه مي‌زنند كه خير اگر چنانچه ولايت فقيه درست بشود ديكتاتوري مي‌شود اين‌ها از باب اين است كه ولايت فقيه را نمي‌فهمند چيست؟ [مي‌گويند] ولايت فقيه نبايد بشود براي اين‌كه بايد حكومت ملّت باشد. اين‌ها ولايت‌فقيه را اطلاع بر آن ندارند ـ مسائل اين حرف‌ها نيست ـ ولايت فقيه مي‌خواهد جلوي ديكتاتوري را بگيرد نه اين‌كه مي‌خواهد ديكتاتوري كند. اين‌ها از اين مي‌ترسند كه مبادا جلو گرفته بشود، جلوي دزدي‌ها را مي‌خواهد بگيرد. اگر رئيس‌جمهور با تصويب فقيه باشد با تصويب يك نفري كه اسلام را بداند چيست، درد براي اسلام داشته باشد، اگر درست بشود نمي‌گذارد اين رئيس‌جمهور يك كار خطا بكند و اين‌ها اين را نمي‌خواهند. اين‌ها اگر يك رئيس‌جمهور غربي باشد همة اختيارات را دستش بدهند هيچ مضايقه‌اي ندارند و اشكالي نمي‌كنند؟ اما اگر يك فقيهي كه يك عمري را براي اسلام خدمت كرده علاقه به اسلام دارد با آن شرايطي كه اسلام قرار داده است كه نمي‌تواند يك كلمه تخلف بكند [اشكال مي‌كنند] اسلام دين قانون است. پيغمبر هم خلاف قانون نمي‌توانست بكند، نمي‌كرد هم، البته نمي‌توانست هم بكند. خدا به پيغمبر مي‌گويد كه اگر يك حرف خلاف بزني رگ و تينت [رگ گردنت] را قطع مي‌كنم. حكم قانون است. غير از قانون الهي كسي حكومت ندارد – براي هيچ‌كس حكومت نيست نه فقيه و نه غيرفقيه – همه تحت قانون عمل مي‌كنند مجري قانون هستند – همه، هم فقيه و هم غير فقيه همه مجري قانون‌اند- فقيه ناظر بر اين است كه اين‌ها اجراي قانون بكنند،‌خلاف نكنند،‌ نه اين‌كه خودش يك حكومتي بكند،‌ بلكه مي‌خواهد نگذارد اين حكومت‌هايي كه اگر چند روز بر آن‌ها بگذرد بر‌مي‌گردند به طاغوتي و ديكتاتوري، مي‌خواهد نگذارد بشود...»
(صحيفه امام، ج10، ص353)

امام(ره): «رئيس‌جمهور منتخب مردم، اگر از طرف ولي‌فقيه نصب نشود طاغوت است»
(صحيفه‌نور ، ج9، ص253)

«من به واسطة ولايتي كه از طرف خدا دارم شما را منصوب مي‌كنم»
(همان، جلد 5، ص31)

«من كه ايشان را حاكم كردم يك نفر آدمي هستم كه به واسطة ولايتي كه از شارع مقدس دارم ايشان را قرار دادم»
(صحيفه‌امام،‌ج6،ص59)

ايشان در اجراي حكم الهي پس گرفتن «مشروعيت» كه موجب عزل رئيس‌جمهور مي‌شود از مخالفت احدي حتي تمامي ملّت نيز واهمه‌اي نداشتند! چنان‌كه در ماجراي عزل بني‌صدر فرمودند:
«امروز وظيفه من اين است كه او را معزول كنم هر چند فرياد مرگ بر خميني را در سراسر كشور با گوش خود بشنوم.»
(نهضت امام خميني(ره)، دفتر سوم، ص354، سيد حميد روحاني)

امام زمان(ع) خلیفه خداست نه وکیل مردم

2008-02-25T12:56:00.003+03:30

سخنراني آيت الله عبدالله جوادي آملي:

سور بقره / آیه 30:
إنّی جاعِلٌُ فِی الأرضِ خَلیفَه

بیان اين،
به عنوان استدلالی که حضرت یاد «زراره» داد،
این است:
[آيا] ما امام را به عنوان وکیل می‌شناسیم، به عنوان رهبر مي‌شناسیم،
یا امام را به عنوان جانشین پیغمبر؟
اگر ـ معاذ الله ـ امام را به عنوان وکیل الرّعایا بشناسیم،
به عنوان پیشوايی که ما انتخاب می‌کنیم، مشکل ما را حل بکند، خوب این از سقیفه هم بر می‌آید.
نیازی به غدیر نیست!

ما که امام را برای این نمی‌خواهیم که خواستة ما را عمل کند.
ما امام را برای این می‌خواهیم که به جای پیغمبر بنشیند.
خوب پس اگر ما پیغمبر را نشناسیم، آيا خلیفه را می‌شناسیم؟
نائب را می‌شناسیم؟
امام وکیل مردم است یا نائب پیغمبر؟
اگر وکیل مردم باشد، می‌شود مردم‌سالاری خشک،
مردم در سقیفه جمع می‌شوند،
امام انتخاب می‌کنند،
امّا امام که این نیست.

از رسول گرامي‌ رسیده و فریقین نقل کرده‌اند:
من مات و لم یعرف إمام زمانه مات میتةً جاهلیّة
اگر کسی بمیرد و ولی‌عصرش را نشناسد،
مرگ او،
مرگ جاهلیّت است.
وسائل الشیعه / جلد 16 / صفحة 246 / حدیث 21475

خوب،
اگر کسی امامش را نشناسد،‌
منتظر او نیست و اگر منتظر او نبود،
حیات او حیات جاهلی است،
و در جاهلیّت به سر می‌برد.
ممکن است کسی به حسب ظاهر در خدمت قرآن باشد،
در مسجد پیغمبر باشد،
در جایگاه پیغمبر نماز بخواند،
ولی حیات او حیات جاهلیّت باشد !

احتجاج صديقة کُبری،
فاطمة زهرا، سیّدة نساء عالمیان (علیها آلاف التحیّه والثناء)
در هنگام استرداد حقّ خلافت و ولایت در مسجد مدینه چنین بود:
أفحکم الجاهلیّة یبغون و من أحسن من الله حکماً لقومٍ یوقنون.26
آيا خواستار حكم جاهليت‌اند؛
و براي مردمي كه يقين دارند،
داوري چه كسي از خدا بهتر است؟

(
گفتنی است:
باید از علی پیروی کرد یا از فاطمه؟! ...
)

بهترین انتظار آن است که
انسان قلب را در اختیار کسی قرار بدهد که او به اذن خدا زیر و رو کند؛
یَهدُونَ بِأمْرِنا!
انسان اگر متحوّل شد و منقلب شد،
عالم را در کام خود شیوا و شیرین می‌بیند.
چیزی برای او تلخ نیست.
هیچ حادثه ای آن توان را ندارد که قلب متحوّل شده را قبض کند !
ألا إنَّ اُولیاءَ اللهِ لا خُوفٌ عَلَیهِمْ وَ لا هُمْ یَحزَنُونْ (27).
این اختصاصی به قیامت ندارد؛
در دنیا هم اینچنین است.
پس کسی منتظر آن حضرت است که حضرت را بشناسد !
و اگر شناخت،
حیات او حیات معقول است،
انتظار او انتظار معقول
و اگر نشناخت،
حیات او حیات جاهلی است،
مرگ او مرگ جاهلی است.

انسان در عصر غیبت یا منتظر است، یا گرفتار جاهلیّت.
ما در عصر غیبت، قسم سوّم نداریم.
یا مردم منتظران راستین ظهور ولی‌عصر (أرواحنا فداه) اند،
یا اگر منتظر نشدند، در جاهلیّت به سر می‌برند.

ماهنامه موعود شماره 84

***

گفتنی است:

آیت الله مطهری:
رأی صرفا انتخاب کردن است نه تسلیم اطاعت شدن،
بیعت این است که خود را تسلیم‏ امر او می‏کند.
(کتاب حماسه حسینی)

تفسیر نمونه:
انتخابات اعطای مقام است، و همانگونه که گفتیم شبیه توکیل می باشد،
در حالی که بیعت تعهد اطاعت است.
لذا در مورد بیعت،
بیعت کننده قادر به فسخ نمی باشد
در حالی که در مورد انتخابات در بسیاری از موارد انتخاب کنندگان حق فسخ دارند که دسته جمعی شخص انتخاب شونده را از مقامش عزل کنند. (دقت کنید)
بنابراین بیعت کننده حق فسخ ندارد، ولی بیعت پذیر چنانچه صلاح بداند می تواند بیعت خود را بردارد و فسخ کند، در این صورت بیعت کننده از التزام و عهد خود آزاد میگردد.
(تفسیر نمونه 22 / 71)

***

سخنراني آيت الله عبدالله جوادي آملي:

جهان به دست بشر گلستان نمی‌شود

وجود مبارک حضرت امام زمان(ع)، وارث همه انبیا و اولیا است.
هم وارث انبیاست، هم وارث اولیا و هم وارث سایر اعضای اهل بیت عصمت و طهارت(ع).
و چنین ذات مقدّسی؛ توان آن را دارد که دین جهان‌شمول جدّ بزرگوارش را پیاده کند.

اگر دیگران در صدد تجارت یا صنعت جهانی‌اند، یا سعی و کوشش‌شان این است که سایر کالاها را جهانی کنند،
قرآن کریم در طلیعة ظهور، اسلام را جهان‌شمول معرفی کرد؛
به عنوان:

ما هو إلّا ذكري للبشر1؛
اين [قرآن] جز تذكاري براي «بشر» نيست؛
يا: ليكون للعالمين2 نذيراً؛
تا [قرآن] براي جهانيان هشدار دهنده باشد؛
يا: كافّةً للنّاس3؛
[ما پيامبر را هشدار دهنده] براي تمام مردم [فرستاديم].

قرآن در طلیعة نزولش فرمود:
من پیام جهانی را به عرضه و اطلاع شما مي‌رسانم.
این پیام جهانی به دست مبارک مهدی موعودِ موجودِ منتظَر ـ علیه آلاف التحیّه والثناء ـ به ثمر می‌رسد.مطلب مهمي‌ که مربوط به مهدویت است،
اينكه:
ذات أقدس إله، این دین را به دو بخش تقسیم کرد؛
مسئولیت بخشی را به عهدة مردم گذاشت و مسئولیت بخش دیگر را به عنوان وعدة الهی به خود اختصاص داد.
آن بخشی که به مردم واگذار شد، تخلّف‌پذیر است.
برخی انجام می‌دهند، برخی انجام نمی‌دهند، چه اینکه می‌بینید.
و خدای سبحان بشر را آزاد آفرید تا در سعادت و شقاوت مختارانه عمل کند و در روز قیامت پاداش یا کیفر کار آزاد و مختار را دریافت کند.
آن بخشی که به عهدة مردم است در سورة مبارکة حدید به این صورت بازگو شد،
فرمود:
ما انبیا را فرستادیم و کتاب‌های آسمانی را نازل کردیم، تا مردم به قسط و عدل قیام کنند5.
چه در مسائل فردی و جمعی، چه در مسائل عادی و سیاسی؛ عادلانه رفتار کنند.
لکن برخی عمل مي‌کنند، برخی سر بر مي‌تابند و باز می‌زنند.
قرآن كريم مي‌فرمايد:

و قل الحقّ من ربّكم فمن شاء فلیؤمن و من شآء فلیکفر6؛
و بگو: حق از پروردگارتان [رسيده] است. پس هر كه بخواهد بگرود و هر كه بخواهد انكار كند؛

يا: إنّا هدیناه السّبيل إمّا شاكراً و إمّا كفوراً؛7
ما راه را بدو (انسان) نموديم؛ يا سپاسگزار خواهد بود و يا ناسپاسگزار؛
يا:وهديناه النّجدين؛ 8
و هر دو راه [خير و شرّ] را بدو نموديم.

در این بخش ارتكاب تخلّف و گناه ممکن است.
لذا ممکن است دین پیاده نشود.

امّا آن بخشی که خداوند به عهدة خود گرفت، این را به صورت وعدة جهانی بیان کرد،
در چند جای قرآن فرمود:
خداست مبدأ آغاز همة معارف حقّ؛

أرسل رسوله بالهدی و دین الحقّ لیظهره علی الدّین کلّه و لو کره الکافرون9؛
اوست كسي كه فرستادة خود را با هدايت و آيين درست روانه كرد، تا آن را بر هر چه دين است فائق گرداند، هر چند مشركان را ناخوش‌آيد.

يا:... و لو کره المشرکون10؛
... هر چند مشركان خوش نداشته باشند.
و کفی بالله شهیداً؛11
و گواه بودن خدا كفايت مي‌كند.
و ...

در این بخش نفرمود:
من کتاب‌های آسمانی را نازل کردم تا شما کامل بشوید،
تا شما عادل بشوید، تا شما به مقاماتی برسید.
فرمود:
من کتاب‌های آسمانی را نازل کردم تا خودم، دین خودم را جهانی کنم!
من قرآن را نازل نکردم که به دست شما جهانی بشود!
چون شدنی نیست.
شما یا ضعف درونی دارید، یا مشکل بیرونی.
برخی گرفتار
« غلبت علینا شقوتنا؛ شقاوت ما بر ما چيره شد»12اند؛
عمداً، عالماً، عامداً بیراهه و کج راهه می‌روند.
بعضی‌ها توان آن را دارند که خود را کنترل کنند ولی طغیان طاغیان نمی‌گذارد!
آنها کسانی‌اند که می‌گویند:
ربّنا أخرجنا من هذه القریة الظّالم أهلها... 13؛
پروردگارا ما را از اين شهري كه مردمش ستم پيشه‌اند بيرون ببر، و از جانب خود براي ما سرپرستي قرار ده، و از نزد خويش ياوري براي ما تعيين فرما»

یا ضعف درونی است، یا مانع بیرونی.
نمي‌گذارد جهان به دست بشر گلستان بشود؛
این « لیقوم النّاس بالقسط»، کسوت عمل بپوشد.
امّا فرمود:
من برای اینکه هدف انبیا عمل بشود، خودم به عهده می‌گیرم؛
تا خود خدای سبحان دینش را بر همة آئین‌ها پیروز بگرداند.

فرق علم و فن از نظر دین

2008-02-16T04:05:00.008+03:30

امام صادق علیه السلام:
توجه داشته باش چیزهایی که یاد گرفته ای علم نیست، اینها ابزارند، علم آن ...

در اخبار ائمه بر حدیث "عنوان بصری" خیلی تاکید شده است؛
این حدیث محتوای بسیار مهمی دارد و علت تاکید بسیار بر آن از جانب ائمه هدی هم همین بوده، چون بیان میکند که دین یک حقایقی دارد و یک راهی هم برای رسیدن به آن حقایق هست؛
"عنوان بصری" در 94 سالگی متنبه میشود که بیاید در حضور معدن علم و حقیقی تا دانش بیاموزد.
البته قبل از آن نزد کسانی بوده و جاهایی رفته بود.
حضرت هم امتحانش میکند که مشخص شود چقدر در این راه استقامت دارد.
به همین دلیل حضرت ابتدا او را نمی پذیرد، او منقلب میشود و متوسل به کسی میشود و باز هم خدمت حضرت می آید.
البته همه اینها برخوردهای تربیتی از سوی امام علیه السلام بوده.
آن شخص بعدها آمادگی پیدا میکند و مجددا خدمت حضرت می آید،
او را می پذیرد.
این پذیرش آنقدر برای آن شخص اهمیت داشته که میگوید:
"اگر هیچ چیز دیگر در این ارتباط نبود، جز همین پذیرش، برایم کافی بود."

***

بعد، از حضرت سوال میکند که علم چیست؟
حضرت آن نکته عالی را بیان میکنند:
توجه داشته باش چیزهایی که یاد گرفته ای علم نیست،
اینها ابزارند.
علم، آن نوری است که خداوند در دل تو بیندازد.

بعد، اضافه میکنند:
اگر میخواهی به آن علم برسی،
باید از مسیر عبودیت بروی؛
آنهم حقیقت عبودیت نه خود عبودیت.

***

رسول خدا (ص):
این سه تا علم اند و لاغیر

فـرمـود مـوسـى بـن جـعـفـر، عـليـهـمـاالسـلام ،
داخـل شـد رسـول خـدا، صـلى الله عـليه و آله ، به مسجد ناگاه جماعتى را مشاهده فرمود كه اطراف مـردى دور مـى زنند.
فرمود:
" چيست اين ؟"
گفته شد:
"علامه است.
" فرمود:
"چيست علامه ؟"
گفتند به او:
"داناترين مردم است به نسبهاى عرب و وقايع آن و روزگار جاهليت و اشعار عـربـى ."
فـرمـود پـيـغـمـبـر:
"ايـن عـلمـى اسـت كـه از جـهـل او ضـرر و زيـانـى نـرسـد و از عـلم او سـودى حـاصـل نـشود.
همانا علم منحصر است به سه چيز:
آيه محكمه ،
يا فريضه عادله ،
يا سنت قائمه .
(نشانه استوار يا واجب راست يا سنت پابرجا)
و غير از اينها زيادت است ."

***

اما خمینی ره:
آيه محكمه عبارت است از علوم عقليه و عقايد حقه و معارف الهيه . (فلسفه اسلامی)
و فريضه عادله عبارت است از علم اخلاق و تصفيه قلوب. (عرفان اسلامی)
و سنت قائمه عـبـارت اسـت از عـلم ظـاهـر و عـلوم آداب قـالبـيـه. (فقه)
بـايـد دانـسـت كـه هـر يـك از ايـن مـراتـب ثـلاثه انسانيه كه ذكر شد به طورى به هم مـرتـبـط اسـت كـه آثـار هـر يـك بـه ديـگـرى سـرايـت مـى كـنـد ...

کتاب چهل حدیث - امام خمینی ره

***

پرسش و پاسخ از علامه طباطبایی ره:

سوال:
آیا علوم ریاضی و طبیعی در عرف قرآن علم نیستند؟
جواب:
در عرف قرآن کریم خیر، عرف قرآن آنها را علم نمی نامد
...

سوال:
طریقه رسم دائره هندیه چیست؟
جواب:
زمین را سطح قرار داده و ....

کتاب در محضر علامه طباطبایی - ص 317 و 318

***

امام خمینی ره :

...علوم... اگر ما را از علوم آخرت منصرف نمودند، به واسطه این انصراف بالعرض مذموم شوند؛ و الا ضرر و نفعی ندارند؛
چنانچه رسول اکرم، صلی الله علیه و آله، فرمودند.

پس کلیه علوم تقسیم شوند به سه قسمت:
* یکی آنکه به حال انسان است به حسب احوال نشات دیگر که غایت خلقت وصول به آن است. و این قسمت همان است که جناب ختمی مرتبت "علم" دانسته ...
* و دیگر آنکه ضرر میرساند به حال انسان و او را از وظایف لازمه خود منصرف می کند. واین قسم از علوم مذمومه است که نباید انسان پیرامون آنها گردد؛ مثل علم ... کیمیا و امثال آن.
* و سوم آنکه ضرر و نفعی ندارد؛ ... مثل حساب و هندسه و هیئت و امثال آن...حتی الامکان اشتغال پیدا نکردن به آنها خوب است؛

...در بین علوم آنچه که به حال حیات ابدی و زندگانی جاویدان انسان نافع است، بهتر از همه است و مهمتر از جمیع آنهاست؛

کتاب چهل حدیث - شرح حدیث بیست و چهارم - صفحه 396 و 397

***

امام صادق علیه السلام میفرمایند:
لیس العلم بالتعلم انما هو نور یقع فی قلب من یرید الله تبارک و تعالی ان یهدیه
علم به درس آموختن نیست.
علم نوری است که خدای تبارک و تعالی در قلب کسی که اراده میفرماید هدایتش نماید، قرار میدهد.

بحارالانوار - ج 1 - ص 225 و شهید ثانی - منیه المرید - ص 148 و 167

***

امام علی علیه السلام میفرمایند:
علم نه در آسمان است که بر شما فرود آید و نه در زمین است تا برای شما بالا آید،
بلکه در قلبهای شما آفریده شده است؛
به اخلاق روحانیان متخلق گردید تا برای شما آشکار شود.

علامه حسن زاده آملی، هزار و یک نکته، نکته 788

***

پیامبر اکرم (ص):
العلم نور يقذفه الله فی قلب من يشاء

***

سوره جمعه آیه 2:
(هُوَ الَّذِي بَعَثَ فِي الْأُمِّيِّينَ رَسُولاً مِنْهُمْ يَتْلُوا عَلَيْهِمْ آيَاتِهِ وَيُزَکِّيهِمْ وَيُعَلِّمُهُمُ الْکِتَابَ وَالْحِکْمَةَ وَإِن کَانُوا مِن قَبْلُ لَفِي ضَلاَلٍ مُبِينٍ )
که او کسى است که در میان جمعیت درس نخوانده رسولى از خودشان برانگیخت که آیاتش را بر آنها مى خواند وآنها را تزکیه مى کند و به آنان کتاب( قرآن ) و حکمت مى آموزد و مسلما پیش از آن در گمراهى آشکارى بودند.

***

انا معاشرالانبیاء امرنا ان نکلم الناس علی قدر عقولهم
ما پیامبران در سطح فکر عمومی مردم با آنها سخن میگوییم.
پیامبر اکرم ص - اصول کافی - ج 1 - ص 23

***

ماکلم رسول الله ص العباد بکنه عقله قط
هرگز رسول خدا با کنه عقل خویش با بندگان سخن نگفت.
حضرت امام صادق ع - بحارلانوار - ج 1 - ص 85

***

اسرا - 17: و ما اوتیتم من العلم الا قلیلا
و به شما از دانش، جز اندکی داده نشده است.

***

انفال 29:
يَا أَيُّهَا الَّذِينَ آمَنُوا إِن تَتَّقُوا اللّهَ يَجْعَل لَکُمْ فُرْقَاناً ...
اى کسانى که ایمان آورده اید،
اگر از خدا پروا دارید،
براى شما [نیروى] تشخیص قرار مى دهد ...

***

مرحوم مجلسي نيز اين روايت در بحارالانوار ذکر کرده است.
اين حديث مشتمل بر بسياري از حقايق رباني و اسرار الهي است.
و اکنون قسمتهايي از متن حديث:

امام صادق (ع) در حديثي به يونس بن ظيبان فرمودند:

« صاحبان خرد با تفکر عمل مي کنند تا محبت خدا را به دست آورند. همانا وقتي که قلب، محبت را تحصيل نمايد و به آن نوراني گردد ، لطف سرازير مي شود. آن گاه او اهل فايده شده و بر اساس حکمت سخن خواهد گفت پس زيرک شده و با قدرت عمل مي نمايد و به طبقات هفتگانه آشنا مي شود.
هنگامي که به اين مرحله رسيد، بر اساس لطف و حکمت و بيان يک حرکت و دگرگوني در تفکرات او پديد مي آيد و خواست و محبت خويش را در راه خالقش صرف مي نمايد. به اين ترتيب به مقام برتر دست پيدا کرده و خدا را با چشم دل مشاهده خواهد نمود و حکمت را به غير روش حکما، علم را به غير راه علما و صدق را به غير شيوه صديقین به دست خواهد آورد ....
.... و کسانی که آن راه (طریق ریاضت و خشوع و عبادت) را می پیمایند، یا موفق می شوند یا ناکام می مانند و اکثر آنها ناموفق خواهند بود، چراکه حق خدا را رعایت ننموده و به اوامر وی (به طور کامل) عمل نکرده اند. این صفت کسی است که حق شناخت و محبت او را بجا نیاورده است. پس مبادا فریب نماز و روزه و سخنان و علوم آنها را بخوری! آنان درازگوشانی فراری هستند .... »

***

مولوی:
خرده‌کاریهای علم هندسه
یا نجوم و علم طب و فلسفه
که تعلق با همین دنیاستش
ره به هفتم آسمان بر نیستش
این همه علم بنای آخرست
که عماد بود گاو و اشترست
بهر استبقای حیوان چند روز
نام آن کردند این گیجان رموز
علم راه حق و علم منزلش
صاحب دل داند آن را با دلش
مثتوی معنوی

***

خلاصه کلام:
کلا علم یعنی چیزی که با گذشتن از مرز این عالم باز بکار انسان بیاید و مختص این عالم نباشد،
در کل این علومی که ما به آنها لفظ "علم" اطلاق میکنیم در حقیقت فن هستند (طبق روایات) و آنهم فنونی برای زندگی در این عالم، که البته
ندانستن آنها مشکلی برای ما پیش نمی آورند (مانند انسانهای پیشین و پیامبران پیشین) و فقط شاید تسهیل کننده امور دنیوی باشند (و البته از دید برخی دلمشغولی و تفریح)،
که در غیر اینصورت باید نعوذالله به عدالت خداوند نسبت به انسانهای پیشین، در حال حاضر و بعدی ها شک کرد!
دقت کنیم که به فضا رفتن هدف نبوده! که لازم باشد همه آنرا درک کنند! و رفتن و نرفتن به آنهم در اصل قضیه خللی ایجاد نمیکند.
پس در اینصورت باید تعریف عالم و همچنین نخبه از منظر دین جور دیگر باشد و
همچنین اطلاق عوام به مردم هم جمع کثیری را شامل شود.

***

در حاشیه:

اينشتاين:
مبدأ پيدايش فرضيه‏ های بزرگ نوعی الهام و اشراق است
اينشتاين دانشمند بزرگ عصر ما نيز چنين عقيده‏ای در باره فرضيه‏های بزرگ داشته و مدعی بوده است كه مبدأ پيدايش فرضيه‏های بزرگ نوعی الهام و اشراق است.

دانشمند رياضيدان فرانسوی بنام " ژاك هادامارا ":
"وقتی ما بشرائط اكتشافات و اختراعات ميانديشيم محال است بتوانيم‏ اثر ادراكات ناگهانی درونی را ناديده بگيريم. هر دانشمند محققی كم و بيش اين احساس را كرده است كه زندگی و مطالب علمی او از يكرشته‏ فعاليتهای متناوب كه در عده‏ ای از آنها اراده و شعور وی مؤثر بوده و بقيه‏ حاصل يك سلسله الهامات درونی می‏باشد تشكيل شده است".

امام خمینی: عمرمان راتلف کردیم بااین کتب

2008-02-16T04:05:00.007+03:30

امام خمینی (ره):
... در جواني كه نشاط و توان بود با مكايد شيطان و عامل آن كه نفس اماره است سرگرم به مفاهيم و اصطلاحات پرزرق و برقي شدم كه نه از آنها جمعيت حاصل شد نه حال،
و هيچ گاه درصدد به دست آوردن روح آنها و برگرداندن ظاهر آنها به باطن و ملك آنها به ملكوت برنيامدم ...
... چنان به عمق اصطلاحات و اعتبارات فرو رفتم و به جاي رفع حجب به جمع كتب پرداختم كه
گويي در كون و مكان خبري نيست جز يك مشت ورق پاره كه به اسم علوم انساني و معارف الهي و حقايق فلسفي،
طالب را كه به فطرت الله مفطور است
از مقصد بازداشته و در حجاب اكبر فرو برده ...
... اسفار اربعه (کتاب الحكمه المتعاليه في الاسفار العقليه الاربعه - ملاصدرا) با طول و عرضش از سفر به سوي دوست بازم داشت
نه از فتوحات (کتاب الفتوحات المكيه - محي الدين بن عربي) فتحي حاصل
و نه از فصوص الحكم (كتاب فصوص الحكم - محي الدين ابن عربي) حكمتي دست داد ،
چه رسد به غير آنها كه خود داستان غم‌انگيز دارد ...

نامه اخلاقي به خانم فاطمه طباطبايي " پرهيز از استغراق در اصطلاحات "
(جلد 20 - صفحه 164) نامه
زمان: آذر 1365 / ربيع الاول 1407
مكان: تهران ، جماران
موضوع: لزوم توجه به حقايق و پرهيز از استغراق در اصطلاحات و اعتبارات
مخاطب: طباطبايي ، فاطمه (عروس ایشان)

حديثي ازامام صادق عليه‌السلا‌م درتعمير قبوراولياء

2008-02-16T03:50:00.004+03:30

امام صادق عليه‌السلا‌م فرمود:
پدرم از پدرش و او از حسين بن علي و او از علي بن ابي طالب عليهم‌السلا‌م نقل كرد كه پيامبر صلي‌اللّه‌عليه‌وآله فرمود:
اي علي! تو را در سرزمين عراق مي‌كشند و در آنجا به خاك سپرده مي‌شوي،
علي عليه‌السلا‌م مي‌گويد:
به پيامبر صلي‌اللّه‌عليه‌وآله عرض كردم:
كساني كه قبرهاي ما را زيارت كنند و در آبادي آن بكوشند و پيوسته به آن‌جا رفت و آمد نمايند، چه پاداشي دارند؟
پيامبر صلي‌اللّه‌عليه‌وآله فرمود:
اي ابالحسن! خدا مرقد تو و مرقد فرزندان تو را بخشي از سرزمين بهشت و قسمتي از خاك آن قرار داده است، و خدا دل‌هاي انسان‌هاي بزرگوار و برگزيده از بندگان خود را به شما علا‌قه‌مند ساخته است. آنان اذيت و آزار را در راه شما پذيرا مي‌شوند، قبور شما را آباد مي‌كنند و آن هم براي تقرب به خدا و اظهار دوستي به پيامبر صلي‌اللّه‌عليه‌وآله.

***

اصحاب كهف و ساختمان بر قبور آنان

آنگاه كه سرگذشت اصحاب كهف پس از سيصد و اندي سال بر مردم كشف شد، همه مردم آن منطقه دور غار آنان را فراگرفته و به دو گروه تقسيم شدند:
گروهي گفتند:
بر روي قبر، بناي يادبودي بسازيم و آرامگاه آنان را با اين بنا گرامي بداريم.
گروهي ديگر گفتند:
بر روي غاري كه اجساد آنان در آن نهفته است، مسجد بسازيم.
قرآن اين حقيقت را چنين بيان مي‌كند:
فقالواابنوا عليهم بنيانا ربهم اعلم بهم قال‌الذين غلبوا علي امرهم لنتخذن عليهم مسجدا، كهف /21

از اين آيه استفاده مي‌شود كه در آن زمان هم، بنا بر روي قبر امري رايج بود و هم مسجد سازي روي قبر،
چيزي كه هست نظريه نخست مربوط به غير مومنين و
نظريه دوم، مربوط به موحدان بوده است.

گواه بر اين‌كه پيشنهاد دوم از آن موحدان بوده است، تاريخ معروفي است كه درباره زندگاني اصحاب كهف در كتب تفسير و تاريخ موجود است و آن اين‌كه آنان وقتي از خواب بيدار شدند، فردي را روانه شهر كردند، و او وضع شهر را دگرگون ديد و گرايش‌هاي مردم به مسيح رامشاهده كرد و تعجب كرد كه چگونه اين شهر كه مركز مشركان بود، بلكه وجود موحدان در آن غير قانوني به‌شمار مي‌رفت به چنين حالت و وضعي درآمده است، گويا براي تبيين يك چنين دگرگوني در اوضاع ديني مي‌فرمايد: قال‌الذين غلبوا علي امرهم ...، يعني كساني كه بر گروه نخست پيروز شده بودند و مقصود اين است كه از نظر فكر و انديشه و ايدئولوژي پيروز شده بودند نه از نظر سياسي، و پيشنهاد مسجدسازي گواه بر اين است كه پيشنهاد دهندگان مردم متدين بودند و از اين نظر، بر گروه ديگر غلبه كرده بودند، نه اين‌كه اهل قدرت و سلطه بودند تا گفته شود: گفتار چنين گروه، شايسته پيروزي نيست.
بنابراين آيه از دو جهت مي‌تواند سند ما باشد: الف- از اين‌كه قرآن بنا بر مدفن اصحاب كهف را از زبان گروهي نقل مي‌كند، بدون اين‌كه آن را نقد كند، واين خود نشانه مشروع بودن آن است. زيرا در غير اين‌صورت، آن را نقد مي‌كرد. شما اگر به آيات قرآن نظري بيفكنيد آنجا كه گفتاري را از ديگران نقل مي‌كند، در صورت غير صحيح بودن به نقد آن مي‌پردازد مگر اين‌كه بي‌پايگي آن روشن باشد- مثلا‌فرعون به هنگام غرق شدن در امواج دريا اظهار ايمان كرد و گفت: آمنت انّه لا‌اله الا‌‌الذي آمنت به بنوا اسرائيل و انا من المسلمين، يونس / 90
من ايمان آوردم كه خدايي جز آن‌كه بني اسرائيل به او ايمان آورده‌اند،‌نيست و من از مسلمانان هستم. قرآن براي اين‌كه ديگران نپندارند كه ايمان در چنين لحظاي نافع و سودمند است، فورا نقد مي‌كند و مي‌فرمايد: الا‌ن وقد عصيت من قبل و كنت من‌المفسدين، يونس/91
(آيا اكنون <ايمان آورده‌اي> در حالي كه در گذشته عصيان كردي و از مفسدان بودي). ب- قرآن، اين ديدگاه (بناي بر قبور به صورت مسجدسازي) را از جمعيت پيروز بر مشركان نقل مي‌كند، و اين خود حاكي از آن است كه اين گروه چنين پيشنهادي را به عنوان حكم شريعت خود مطرح مي‌كردند و همگي مي‌دانيم كه شرايع سماوي از نظر اصول و قواعد كلي يكسانند و اختلا‌ف، در كيفيت‌ها و جزئيات است از اين جهت فقها مي‌گويند احكام ثابت در شرايع پيشين براي ما حجت است، مگر اين‌كه دليل محكمي بر منسوخ شدن آن داشته باشيم.

آيت الله سبحاني
هفته‌نامه افق حوزه

جوادی آملی: سید بودن از طریق مادر هم میشود

2008-02-16T03:47:00.003+03:30

کتاب زن در آیینه جمال و جلال (آیة الله جوادی آملی):

طریق انتساب سیادت

در زمینه تساوی حقوق زن ومرد شبهه‏ای دیگر مطرح می‏شود که:
اگر بین زن ومرد تفاوتی نیست، واگر پدر ومادر یکسانند، چرا در مساله سیادت وانتساب به پیامبر گرامی اسلام‏علیه آلاف التحیة والثناء کسانی که از طریق مادر به پیامبر منتسب هستند، سید محسوب نمی‏گردند واحکام فقهی از قبیل خمس وامثال آن بر اینها مترتب نیست؟ با این که ائمه اطهار از طرف حضرت زهرا به پیامبر(ص) منسوبند؟ آیا این نشان ممتاز بودن قشر مردها در مقایسه با زنها نیست؟

جواب سؤال این است که هیچ امتیازی بین زن ومرد نیست چرا که اگر فقط پدر سید باشد، روشن است که بچه‏های او چه دختر باشد و چه پسر، سید محسوب می‏شوند واحکام فقهیشان به نحو سیادت مترتب است‏، یعنی می‏توانند از خمس استفاده کنند و زکات بر آنها حرام است مگر زکات سادات،
ولی اگر زن سیده بود فرزندان او چه پسر و چه دختر این حکم را ندارند.
و این صرفا یک حکم فقهی است که در خصوص زکات وخمس آمده است،
یعنی از یک مال نمی‏توانند استفاده کنند و از مالی دیگر می‏توانند استفاده کنند.
گرچه مرحوم سید مرتضی‏رضوان الله تعالی علیه فتوا داده است که اگر کسی از طرف مادر هم به بنی‏هاشم انتساب داشته باشد خمس به او تعلق می‏گیرد
و بعضی از فقهای دیگر نظیر صاحب حدائق هم این فتوا را پذیرفته‏اند اما معروف بین امامیه آن است که فقط در صورتی از خمس می‏تواند استفاده کند که انتسابش از طرف پدر باشد و فتوای معمول فقهای ما هم همین است.

البته در بسیاری از مسائل فقهی فرقی بین زن و مرد از نظر سیادت نیست از جمله، در باب محرمیت، هیچ فرقی نیست،
خواه انسان از طرف مادر سید باشد یا از طرف پدر، با انبیای اعظام وائمه اطهار ومانند آن که ارتباط نسبی از طرف مادر دارند مساله محرمیت‏یکسان است
ونیز در مساله حرمت نکاح‏که غیر از محرمیت است، چون هرجا محرمیت است‏حرمت نکاح هم به دنبال دارد اما هرجا حرمت نکاح باشد ممکن است محرمیت نباشد بازهم فرق نمی‏کند.

بنابراین در تمام این ابواب فقهی فرقی نیست و در خصوص باب خمس و زکات هم که تفاوت قائل شده‏اند، به دلیل شهرتی است که بین فقها وجود دارد،
واساس این شهرت روایت مرسله‏ای است که در آن روایت آمده است:
اگر کسی از طرف مادر سید بود می‏تواند زکات بگیرد ولی خمس به او تعلق نمی‏گیرد.
بعد در ذیل روایت مرسله به آیه کریمه «ادعوهم لابائهم‏» (1) استشهاد شده است.
گرچه این تعلیل تام نیست ولی صدر روایت مرسله حجت ومورد استناد قرار گرفته و مورد فتوا است.
و در هر صورت امتیاز به این نیست که انسان از مالی بتواند استفاده کند و از مالی نتواند، این یک حکم فقهی است در خصوص باب خمس و زکات، لذا در جواب سؤالهای مرحوم سید مرتضی، وقتی از این بزرگوار سؤال کردند فرمود:
که فرزندان دختری فرزند حقیقی انسان هستند نه مجازی و افکار جاهلی را اسلام محو کرده است.
و گفته است نگویید زنها فقط وعاء وظرفند ونگویید فرزندان پسران ما فرزندان ما هستند اما فرزندان دختری فرزندان مردم بیگانه‏اند،
این شعر که در جاهلیت‏به عنوان یک شعر رسمی بود اسلام محو کرد وفرمود نگویید:
بنونا بنو ابناءنا وبناتنا بنوهن ابناء الرجال الاباعد
پسران ما پسران پسران ما هستند، و پسر دختران ما، فرزندان مردان بیگانه‏اند.
مرحوم سید مرتضی فرمودند این شعر باطل است و فرزندان ما فرزندان ما هستند خواه از طرف ابناء باشند وخواه از طرف بنات، لذا ایشان می‏فرماید:
فرزند دختری حقیقتا فرزند است.
حالا اگر در بعضی از موارد فقهی استثنا شده آن روی اصل دیگری است که آمده و کمتر عمومی است که تخصیص نخورده باشد و کمتر مطلقی است که تقیید نیافته باشد و در غیر موارد تخصیص حکم در عمومیتش باقی است.

پی‏نوشت‏ها:
1- احزاب، 5.
2- حجرات، 13.
3- نحل،97.

***

هارون روزى به امام كاظم(ع)گفت:
شما چگونه ادعا مى‏كنيد فرزند پيامبريد در حالى كه فرزندان‏على(ع)هستيد؛
زيرا هركس به جد پدرى خود منسوب مى‏شود، نه جدمادرى!؟
امام كاظم(ع)در پاسخ آيه‏اى را تلاوت فرمود كه خداوندضمن آن مى‏فرمايد:
« ... و از نژاد ابراهيم، داوود، سليمان،ايوب، زكريا، يحيى، عيسى و الياس را كه همگى از نيكان وشايستگانند. هدايت كرديم.»
(انعام 83 تا 87 وَ مِنْ ذُرِّيَّتِهِ داوُدَ وَ سُلَيْمانَ وَ أَيُّوبَ وَ يُوسُفَ وَ مُوسى‏ وَ هارُونَ وَ كَذلِكَ نَجْزِي الْمُحْسِنِينَ وَ زَكَرِيَّا وَ يَحْيى‏ وَ عِيسى‏)
آنگاه فرمود:
در اين آيه، عيسى ازفرزندان پيامبران پيشين شمرده شده است در صورتى كه او پدرنداشت وتنها از طريق مادرش مريم نسبتش به پيامبران مى‏رسيد.
پس‏به حكم اين آيه، فرزندان دخترى نيز فرزند شمرده مى‏شوند.
ما نيزبه واسطه مادرمان حضرت زهرا (س) فرزند پيامبريم.

سيره پيشوايان، ص 433
و کتاب الاحتجاج جلد 2

***

در مناظره مشابه ديگرى، امام کاظم در پاسخ به اين پرسش كه چرا شماخود را فرزندان رسول خدا(ص)مى‏ناميد؟
فرمود:
اى هارون! اگرپيامبر زنده شود و دختر تو را براى خود خواستگارى كند، آيادخترت را به پيامبر تزويج مى‏كنى؟
هارون گفت:
نه تنها تزويج‏مى‏كنم بلكه با اين وصلت‏به تمام عرب و عجم افتخار مى‏كنم.
امام فرمود:
ولى اين قضيه در مورد من صادق نيست.
نه‏پيامبر(ص)دختر مرا خواستگارى مى‏كند و نه من دخترم را به اوتزويج مى‏كنم؛
زيرا من از نسل اويم و اين ازدواج حرام است؛ ولى‏تو از نسل پيامبر نيستى.

سيره پيشوايان، ص 432

***

احتجاج امام باقر ع بر منكرين حسنين بر رسول الله (ص)‏:

أبى الجارود از حضرت أبى جعفر محمّد الباقر عليه سلام اللَّه الودود روايت كند كه آن حضرت فرمود كه:
يا أبا الجارود مردم در حقّ حسن و حسين پسران رسول صلّى اللَّه عليه و آله و سلّم چه ميگويند؟
گفتم:
يا ابن رسول اللَّه (ص) مردم در باب بنوّت ايشان منكرند، و ميگويند كه ايشان پسر رسول (ص) نيستند.
أبو جعفر (ع) گفت:
پس شما در آن باب چه حجّت بر آن جماعت استقامه نموديد؟
گفتم:
يا ابن رسول اللَّه (ص) ما حجّت بر آن جماعت بقول حضرت ربّ العزّت كه در حقّ عيسى بن مريم فرمود كه:
مِنْ ذُرِّيَّتِهِ داوُدَ
تا آخر قول خداى أكبر
كُلٌّ مِنَ الصَّالِحِينَ
نموديم و گفتيم با
تقضّى مدّت مديد ربّ العالمين تبارك و تعالى حضرت عيسى (ع) را از ذرّيّت ابراهيم (ع) گردانيد.
دوّم، حجّت بر آن طايفه وخيم العاقبه بقول خالق البريّه:
فَقُلْ تَعالَوْا نَدْعُ أَبْناءَنا وَ أَبْناءَكُمْ وَ نِساءَنا وَ نِساءَكُمْ وَ أَنْفُسَنا وَ أَنْفُسَكُمْ الآيه.
آن حضرت فرمود كه:
آن جماعت در آن حال چه گفتند؟
گفتم:
كه ايشان گفتند كه:
پسر دختر پسر پدر است نه پسر پدر مادر است و اگر أحيانا پسر دختر را پسر گويند هر آينه آن پسر صلبى نيست.
أبا الجارود فرمود كه:
حضرت أبو جعفر (ع) روى مبارك بمن آورد، و گفت:
من سند اين كلام از آيه كتاب ايزد علّام بشما بنمايم كه حضرت اللَّه- تعالى آن دو نفر بزرگوار را از صلب رسول اللَّه (ص) شمردند و پسران حضرت رسول ايزد منّان ناميدند و ردّ اين آيه وافى هدايت نميكند مگر كافر منكر.
من گفتم:
فداى تو شوم يا بن رسول اللَّه (ص) كجاست آن محلّ كه:
حضرت عزّ و جلّ حسن و حسين را پسران رسول ذو المنن ناميدند؟
آن حضرت فرمود كه:
يا أبا الجارود در جايى كه خداى تبارك و تعالى ميفرمايد كه:
حُرِّمَتْ عَلَيْكُمْ أُمَّهاتُكُمْ وَ بَناتُكُمْ الى قوله وَ حَلائِلُ أَبْنائِكُمُ الَّذِينَ مِنْ أَصْلابِكُمْ
بايد كه از آن جماعت سؤال نمائيد كه آيا حضرت رسول صلّى اللَّه عليه و آله و سلّم را حلال است كه حليله حسن و حسين را نكاح كند.
اگر گويند نعم و اللَّه كه دروغ ميگويند.
و اگر گويند كه روا نيست پس و اللَّه ايشان پسران صلبى حضرت رسول صلّى اللَّه عليه و آله و سلّم‏اند و حليله ايشان بر آن حضرت عليه الصّلوة و السّلام حرام نشد مگر به علّت آنكه آن أعيان از صلب رسول صلّى اللَّه عليه و آله و سلّم ايزد منّان‏اند.

کتاب احتجاج، ترجمه غفارى مازندرانى، ج‏3، ص 223 و 224

فَمَنْ حَاجَّكَ فِيهِ مِنْ بَعْدِ ما جاءَكَ مِنَ الْعِلْمِ فَقُلْ تَعالَوْا نَدْعُ أَبْناءَنا وَ أَبْناءَكُمْ وَ نِساءَنا وَ نِساءَكُمْ وَ أَنْفُسَنا وَ أَنْفُسَكُمْ ثُمَّ نَبْتَهِلْ فَنَجْعَلْ لَعْنَتَ اللَّهِ عَلَى الْكاذِبِين‏
(آل عمران 61)

***

حضرت فاطمه سلام الله علیها:
فرزندانم (سادات) را دوست بداريد،
نيكان و صالحين را براي خدا و
با بدانشان نيز به خاطر من خوشرفتاري كنيد،
احترام فرزندانم همانند احترام من است.

روایتی تکان دهنده از معصوم (ع)

2008-02-16T03:41:00.002+03:30

روایتی هست که میگوید:
در قیامت موقعی که پیامبر (ص) میخواهند از پل صراط رد شوند، آتش جهنم به احترام ایشان خاموش میشود و عذاب از اهل جهنم برداشته میشود،
در این میان کسانی از اهل جهنم نفسی راحت میکشند! و از نگهبانان جهنم میپرسند، چه شد عذاب را از ما برداشتید؟
که پاسخ میشوند: محمد (ص) از پل صراط میگذرد،
که با این پاسخ آن جهنمیان فریاد بر می آورند:
ما این برداشتن عذاب را نمیخواهم!
اصلا اسمش (نام پیامبر خدا) را هم نیاورید!!

قرآن دلیل اینگونه رذالتها را در ا ین انسانها! کبر و خودپرستی میداند.
چون خداوند و ولی او در مقابل "زندگی اینها"! (شکم و شهوت یا به تعبیر روشنفکرانه آزادی! اینها) قرار دارد.
اینها در طول تاریخ بوده و خواهند بود...

پیامبر (ص):
روزی که من اسلام را معرفی کردم اسلام در غربت بود،
دوباره روزی خواهد رسید که اسلام در غربت خواهد بود ...

امام صادق:هیچکس نمیتواندعدالت چند زنی رارعایت کند

2008-02-16T03:35:00.004+03:30

آیه اول:
نساء:
وَإِنْ خِفْتُمْ أَلَّا تُقْسِطُوا فِي الْيَتَامَي‏ فَانْکِحُوا مَا طَابَ لَکُم مِنَ النِّسَاءِ مَثْنَي‏ وَثُلاَثَ وَرُبَاعَ فَإِنْ خِفْتُمْ أَلاَّ تَعْدِلُوا فَوَاحِدَةً أَوْ مَا مَلَکَتْ أَيْمَانُکُمْ ذلِکَ أَدْنَي‏ أَلَّا تَعُولُوا ﴿ 3 ﴾
و اگر در اجراى عدالت میان دختران یتیم بیمناکید، هر چه از زنان [دیگر] که شما را پسند افتاد، دو دو، سه سه، چهار چهار، به زنى گیرید.
پس اگر بیم دارید که به عدالت رفتار نکنید،
به یک [زن آزاد] یا به آنچه [از کنیزان] مالک شده اید [اکتفا کنید].
این [خوددارى] نزدیکتر است تا به ستم گرایید [و بیهوده عیال وار گردید].

آیه دوم:
نساء:
وَلَن تَسْتَطِيعُوا أَن تَعْدِلُوا بَيْنَ النِّسَاءِ وَلَوْ حَرَصْتُمْ فَلاَ تَمِيلُوا کُلَّ الْمَيْلِ فَتَذَرُوهَا کَالْمُعَلَّقَةِ وَإِن تُصْلِحُوا وَتَتَّقُوا فَإِنَّ اللّهَ کَانَ غَفُوراً رَحِيماً ﴿ 129 ﴾
و شما هرگز نمى توانید میان زنان عدالت کنید
هر چند [بر عدالت] حریص باشید!
پس به یک طرف یکسره تمایل نورزید تا آن [زن دیگر] را سرگشته [بلا تکلیف] رها کنید.
و اگر سازش نمایید و پرهیزگارى کنید، یقینا خدا آمرزنده مهربان است.

حضرت صادق عليه السلام:
در آيه اول
كه مى‏فرمايد اگر ترسيديد از انجام ندادن عدالت يكى بگيريد منظور عدالت در خرج و نفقه است
و
در آيه دوم كه مى‏فرمايد هرگز نمى‏توانيد عدالت روا داريد، گر چه خيلى مايل باشيد در مورد محبت است
زيرا
هيچ كس نمى‏تواند در محبت بين دو زن عدالت روا دارد.

فروع كافى ج 2 صفحه 275.

***

در حاشیه:
این قضیه مانند بعضی قضایا در فقه جزو مسائلی است فقط جنبه نظری دارند و شرایطش هیچ وقت بوجود نمی آید،
جبر و اختیار است، و الا انسان عاقل! طرفش نمیرود.

نکته:
کسی که خودش ادعا کند که من عادلم از عدالت ساقط است!

امام کاظم: یا او را رها کن یا ما را

2008-02-16T03:31:00.003+03:30

پرهيز از مجالست با فاسدان

از حضرت امام كاظم(ع) نقل شده است كه به يكي از اصحاب خود فرمودند:
«مالي رايتك عندعبدالرحمن بن يعقوب» من تو را نزد عبدالرحمن بن يعقوب ديدم تو را چه به او؟
عرض كرد: آقا او دايي من است، به عنوان صله رحم پيش او رفته بودم! فرمود: او عقيده اش فاسد است.
«اماتركته و جلست معنا و اماتركتنا و جلست معه»
«يا او را رها كن و با ما بنشين، يا ما مارارها كن و با او بنشين»

عرض كرد آقا:
او عقيده اش براي خودش فاسد است، به من ارتباطي ندارد.

حضرت فرمود:
آيا احتمال نمي دهي كه عذاب خدا در همان لحظه، بر او نازل شود و دامن تو را هم بگيرد؟
ارتباط يك مسلمان با آدم فاسق وفاجري كه عقيده و اخلاقش فاسد است خطر دارد و به او سرايت مي كند.

کتاب صفير هدايت 7 (توبه)، آيت الله ضياء آبادي